Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Paweł. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Paweł. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 19 lutego 2013

Króciutko

Prawie na kolanach, ale dotarliśmy do ferii zimowych. I dopadły nas choroby, więc siedzimy w domu.
Za nami przyjęcie urodzinowe chłopaków. Coraz częściej bawią się już razem (to super), ale niestety jeszcze częściej wojują ze sobą o wszystko (masakra!).
Czekamy na wiosnę. To znaczy ja czekam :)
Mimo że mam sporo pracy nawet w czasie urlopu, to jednak odpoczywam, praca w domu to jednak co innego, niż codzienne meldowanie się u szefa.
Dopadła mnie razem z chorobą niechęć wychodzenia z domu, a chciałam się spotkać z przyjaciółkami, odwiedzić fryzjera, zamówić rolety, pójść do przychodni po skierowania dla dzieci... I chyba będę to załatwiać dopiero w piątek, i to tylko to, co konieczne, czyli pójdę po te skierowania.

Do poczytania :)

poniedziałek, 24 grudnia 2012

Wesołych Świąt


Oto jeden z Mikołajów narysowany przez Pawełka. Młody nie rwie się specjalnie do rysowania, a ma ćwiczyć rękę. Mazakami to atrakcja, więc jest wymazakowany święty. Rysowany z pasją, że aż dziura na wylot :)

Wesołych, spokojnych świąt Wam życzę. Wypocznijcie i cieszcie się zdrowiem.
:)

środa, 14 listopada 2012

Rozmowy w drodze

 Poniedziałek.Wracamy z Pawełkiem z przedszkola i rozmawiamy:
- Wiesz mamo, przygotowujemy jasełka i pani rozdawała role.
- Tak? I jaką masz rolę?
- Chyba Smoka Wawelskiego.
- Smoka? A co on robi w jasełkach?
- Goni Pana Jezusa.

Wtorek.
- I jak? Jesteś tym Smokiem Wawelskim?
- Nie.
- A jaka masz rolę?
- Chyba będę Dziewczynką z Zapałkami.
- Ale to jest DZIEWCZYNKA!
- Ale ma ZAPAŁKI! :)

Środa.
- No to kim w końcu będziesz w tych jasełkach?
- Pasterzem :/


niedziela, 28 października 2012

Biało

Biało, czysto, odświętnie. Synkowie z noskami przy szybie. Zachwyceni :)

Mój nastrój też się poprawił. Ból głowy przechodzi i stresy, które w tym tygodniu przeżywałam w pracy, opadły. I cieszy mnie ten śnieg, chociaż zimy nie lubię  i w poniedziałek przyjdzie mi lecieć na autobus, bo opony mam łyse, a wymiana zamówiona dopiero na środę (i tak dobrze, bo kolejki strasznie długie się zrobiły).

Czuję się jakby mi ktoś z życiorysu wyciął wrzesień i październik. Pracuję na okrągło. Z przerwami na krótkie spanie i zaganianie dzieci do spania, robienie kolacji smykom. To wszystko. Mam nadzieję, że od listopada będzie lżej, chociaż na dobitkę poniedziałek i wtorek szkolenie, czyli po 12 godzin w pracy.

Chłopaki coraz słodsze i nawet potrafią się razem bawić. O, i jeszcze dwa razy Pawełek uśpił wieczorem Tomeczka (opowiedził mu bajeczkę o Ebe i Obo), bo wtedy akurat nie miałam czasu.



sobota, 22 września 2012

Powrót do pracy

Pod koniec sierpnia zrobiliśmy remont mieszkania. Zdążyliśmy z tym, co najważniejsze, tzn. malowaniem i przemeblowaniem, szczegóły czekają na trochę naszego wolnego czasu. Najważniejsze, że odzyskaliśmy naszą sypialnię tylko dla siebie i nikt nam nie skacze po łóżku wnosząc do niego, co tylko się da. A, i mam też w sypialni swoje królestwo z biureczkiem :)

Wrzesień to dla nas zwariowany czas. Śpię co najwyżej 5 godzin na dobę, ciągle jest coś do napisania, do przygotowania. Zaczęłam też jeździć do pracy samochodem, co na razie jeszcze przeżywam, dlatego wyjeżdżam wcześniej, żeby przyjechać na pusty parking :) Jestem więc w pracy o 7.20. Około 7.30 na parkingu przed szkołą zaczyna się prawdziwy najazd: rodzice, pracownicy - nie na moje nerwy i umiejętności. Piję więc sobie z rana w pracy kawkę, jem śniadanie i mam czas jeszcze chwilę pogadać z koleżankami, bo później to już zaczyna się gonitwa.

Zdarzają się jeszcze słoneczne popołudnia, więc gdy odbiorę Pawełka z przedszkola, siedzę jeszcze jakiś czas na placu zabaw, który trudno ominąć, bo wychodzimy z budynku przedszkola prosto na otwartą bramę placu. Trochę ruchu i zabawy z kolegami jest młodemu bardzo potrzebne, niech się uspołecznia :) , bo najbardziej  lubi się bawić sam. Ja też się uspołeczniam rozmawiając czasem z innymi mamami :) To jest jeszcze jeden z uroków macierzyństwa: nawiązywanie znajomości z rodzicami kolegów naszych pociech. Nie za bardzo się do tego rwę, ale cóż zrobić.

Tyle na razie. Niech żyje sobota! :)

wtorek, 29 maja 2012

Kubek i pytania.



Taki oto kubek wybrał dla mnie i podarował na Dzień Matki Pawełek. Zadałam sobie ten trud i policzyłam wszystkie serduszka umieszczone na kubeczku. Jest ich 80! A jako 81 może być zaliczony kształt ucha :) To najbardziej obserduszkowane naczynie jakie widziałam. Koniecznie też na nim musiał znaleźć się różowy, jako ulubiony kolor mamy, bo jest oczywiście dziewczynką, a w mniemaniu mojego syna wszystkie dziewczynki uwielbiają róż. Uwielbiam ten kubek :)

Jakiś czas temu Mleczkowa wyznaczyła mnie do zabawy "50 pytań". Jakoś tak mi się zdaje, że wielu chętnych do zadawania mi pytań nie będzie, ale żeby nie było, że się migam, to jeśli ktoś chce to niech wali śmiało pod tym postem.




środa, 18 kwietnia 2012

Bo dziurka była za mała

     Już ponad tydzień po świętach a u mnie post poświąteczny.

*

     Tradycyjnie w poniedziałek wielkanocny jeździmy do mamy Mańka. Lubię. Dwie ciocie, wujek i stęskniona za wnukami babcia Tereska z radością zajmują się dziećmi. My z Manieczkiem wkraczamy tylko "w razie wojny". Maluchy też zawsze się cieszą na to spotkanie z rodziną.
     9 kwietnia więc gdzieś około 12.00 byliśmy już prawie gotowi, by wyjść z domu, wsiąść do samochodu i udać się do babci.
     Sprawa jednak nie okazała się tak prosta, jakby się wydawało. Kiedy kończyłam się ubierać, podszedł do mnie Pawełek i poprosił:
- Mamo, pomóż.
Podniosłam głowę i zobaczyłam mały paluszek prawej dłoni tkwiący w dziurce, jakie zazwyczaj mają rączki od patelni.
- Pokaż - powiedziałam i delikatnie próbowałam uwolnić palec. Nie dało się.
Zawołałam Mańka. Polaliśmy paluszek olejem, ale nic to nie dało.
     Spojrzałam na zmartwionego Pawełka, na wielką patelnię, od której biedak nie mógł się uwolnić i pomyślałam, że jak nie damy rady usunąć jej,  będzie trzeba jechać do szpitala. Matko! Prawie jak Emil ze Smalandii z wazą na głowie!
     Mój pomysłowy mąż postanowił odkręcić rączkę patelni, żeby dało się nią kręcić wokół palca i żeby tak nie ciążyła synusiowi. Śrubka, którą była przytwierdzona rączka nie puszczała nawet po polaniu jej WD40.
- Trzeba użyć flexa* - stwierdził.
Włożył dziecko do wanny (bez wody oczywiście) i założył mu okulary ochronne. Pawełek popatrzył na mnie pytająco.
- Zaufaj tatusiowi, on wie, co robi - zapewniłam młodego.
Maniek włączył urządzenie i obciął rączkę patelni. Teraz z paluszka zwisał już tylko kawał plastiku.
- Włóżcie teraz rękę do zimniej wody - padło polecenie.
I to był dla dziecka najwiekszy ból, bo woda była bardzo zimna. Polewałam więc mu rączkę nad miską. Synuś płakał, lecz był dzielny.
- Boli - łkał - ale ufam tatusiowi.
W końcu uznaliśmy, że wystarczy tego moczenia. Polaliśmy palucha znów olejem i uwolniliśmy go. Alleluja!
Ze szczęścia aż się popłakałam i tuląc Pawełka, zapytałam dopiero:
- Jak to się stało?
- Bo ta dziurka była za mała.

*szlifierka kątowa z tarczą do cięcia metalu

środa, 4 kwietnia 2012

Poranek

Poranna kawa. Dobudzam się w fotelu, jednym okiem zerkając na monitor i próbując czytać wiadomości. Pawełek wyraźnie rozpoczyna Dzień Bez Zamykania Buzi. Nie pozwala mi przeczytać nawet zdania. Marudzę.
Synuś nachyla się do mnie, lekko potrząsa moim kolanem i składając usta w ciup, przemawia łagodnie:
- Co, zły humorek mamy? Tak?


wtorek, 13 marca 2012

Sposób na Pawełka

Sposób na "Pawełka" jest prosty: zjeść go :) Niestety na Pawełka z krwi i kości na razie sposobu nie znalazłam.

Jestem niespokojna. Nieustannie myślę o tym moim dziecku. Nie jest lekko. Gdyby nie to, że nie ma kłopotów z koncentracją (potrafi słuchać czytanych przez nas czy panią w przedszkolu opowiadań, bierze udział w zajęciach) można by go podejrzewać o ADHD. Na szczęście to nie to. 
Przedszkolna pani psycholog nie powiedziała mi niczego, czego bym nie wiedziała. Poradziła mi jednak, by zrobić mu badanie EEG. Zrobić nie zaszkodzi. 

Szukam sposobu na to moje dziecko. Szperam, czytam, myślę. Pochłonęło mnie to całkowicie.
Najpierw myślałam, że nie będę o tym tu pisać, bo nikogo to nie interesuje, ale tak bardzo zajmuje to moje myśli, że o niczym innym na razie nie mam ochoty pisać.  
Lubię rozwiązywać problemy od razu i szybko. Niestety wychowanie dziecka to nie jest sprawa, którą można załatwić w jeden dzień. Szukam. Znalazłam interesująca stronę www.dzikiedzieci.pl i badam ją. To co w niej proponują autorki jest jakąś alternatywą dla superrad Superniani.

 *

Na piątek jestem umówiona na wieczór w meksykańskiej restauracji z trzema moimi najlepszymi przyjaciółkami :)

sobota, 18 lutego 2012

Urodziny

Pięć dni migreny wystarczy, by starania o lepszą figurę wzięły w łeb. Oczywiście od jutra, a właściwie od dziś, znowu się staram. Chociaż nie wiem, jak się zachowam wobec tortu, który zamówiłam na niedzielę. Świętować bowiem będziemy urodziny Pawełka i Tomusia. Pawła piąte, Tomka drugie. Obaj są z lutego, więc odprawiamy uroczystość hurtem.

Ze starszego synusia ostatnio zrobiła się niezła maruda. Może to taki czas i przejdzie mu. Młodszy zaś jest przekomiczny. Dziś wieczorem żegnał się z wodą wlatującą do odpływu w wannie, drąc się co sił w płucach: pa paaa!

Moja najlepsza przyjaciółka Ada (pisałam o niej na onecie) spodziewa się dziecka, syna. Bardzo się cieszę, bo nasze chłopaki będą się w przyszłości razem bawić, a my popijając kawkę (to jest baaaaardzo optymistyczna wersja) ich doglądać.
Przybędzie nam też wspólnych tematów. Ada wcześnie wyszła za mąż i wcześnie urodziła dzieci (córka ma 18 lat, a syn 15), a ja przeciwnie, wszystko późno :) Zawsze troszkę żałowałam, że nasze dzieci dzieli taka różnica wieku, a tu proszę: niespodzianka :)

I tym sposobem wszystkie moje najbliższe przyjaciółki (trzy) mają małe dzieci (Ada w maju).

wtorek, 31 stycznia 2012

Cały grudzień...

Cały grudzień i styczeń u nas pod znakiem chorób. Paweł już zdrowy, Tomuś jeszcze kaszle, ale tak, że biedaczek spać nie może. W związku z tym leżę koło niego i szukam sposobów na poskromienie kaszlu. Na szczęście po jakichś dwóch godzinach mamy naszą błogą ciszę. Ogarnia mnie senność i zasypiam.
I tak mniej więcej od dwu miesięcy wyglądają moje wieczory: Walka z kaszlem, walka z gorączką, biegunką, wymiotami itp. Mam dosyć, zwłaszcza pobytów na oddziale ratunkowym w związku np. z wymiotami.

W wolnych chwilach, kiedy mogę usiąść, czytam Martina Seligmana Optymizmu można się nauczyć. Mam nadzieję, że się nauczę, bo wyszło mi, że jestem pesymistką (zawsze myślałam, że jestem optymistką). Ale za to poziom nadziei mam wysoki :)
W wolnych chwilach, kiedy nie mogę usiąść, bo sprzatam, słucham Trudi Canavan pierwszą część Trylogii Czarnego Maga. Z powieścią na uszach sprząta mi się przyjemniej i szybciej.

sobota, 7 stycznia 2012

Na szczęście już po

"Mam nadzieję, że w nowym roku będzie spokojniej". Tak pisałam, ale na spokój na samiusieńkim początku tego roku to raczej nie liczyłam. Byliśmy bowiem umówieni w Centrum Zdrowia Dziecka na badanie serduszka metodą Holtera, co oznaczało, że będziemy przebywać w szpitalu trzy dni. Na szczęście nie całe.

Młodemu dwa razy w trakcie badania EKG wyszło zaburzenie rytmu. U kardiologa znaleźliśmy się w ramach badań z okazji bilansu czterolatka. Badania w szpitalu na szczęście wykazały, że ten zaburzony rytm to tylko w stanie spoczynku. Kiedy synuś jest w ruchu - a w ruchu jest nieustannie (chyba że mu każą leżeć do  badania, to ładnie nieruchomieje na 5 minut) - wszystko gra, tzn. serce bije jak należy. I zalecaja nam tylko kontrolę za rok w poradni kardiologicznej.

Na szczęście jest dobrze, ale co przeżyłam w tym szpitalu, to moje. Tylu interesujących i wymagających zbadania rzeczy to moje dziecię dawno nie widziało. Dobrze, że aparatu, który miał na sobie dobę nie zdecydował się "rozpracować". Zostało to mu absolutnie zakazane, a samo urządzenie miało zegar, na który z przyjemnością Pawełek spoglądał co chwila i oznajmiał wszystkim, która godzina. Nie wpadłam natomiast na to, że może w ciągu 30 sekund, kiedy weszłam do toalety, rozkręcić lampę wbudowaną w ścianę. Na szczęście udało mi się ją złożyć i poskręcać. Innym razem o mało co nie zalał łazienki. A swoją drogą: po co są krany prowadzące prosto na podłogę?

I znowu - jak kilka lat temu -  poznałam w mamy, które żyją ze świadomością, że ich dzieci są poważnie nieuleczalnie chore...


piątek, 30 grudnia 2011

Mam to w nosie!

Po świętach. I bardzo dobrze. Wolę jak jest zwyczajnie.. Z tymi moimi żywiołami wole stały rytm zwykłych dni.

Przez całe święta Tomuś był chory. W Wigilię o 15 miał nawet ponad 40 stopni gorączki. Poszliśmy na dyżur do naszej przychodni, ale nic oprócz gorączki nie zauważono. We wtorek nasza pani doktor stwierdziła anginę i zaaplikowała antybiotyk.

W czwartek przed świętami, kiedy leżałam już z Pawełkiem w łóżku (koło 21.00), ten wyznał mi:
- Wies, włozyłem do nosa gumkę.
- I co? - spytałam z niepokojem.
- I ona tam jest. Ale mnie nie boli.

Kazałam wydmuchać, ale się nie udało. Zajrzałam do dziurki w nosku i nic nie zauważyłam. Mala gumka recepturka.
Pognaliśmy na dyżur do przychodni. Lekarka zajrzała. Nic nie zobaczyła. Skierowała na laryngologię do szpitala oddalonego o 23 km. Pojechalismy.
Lekarz dyżurny sprawdził wszystko dokładnie, dał lekarstwo obkurczające naczynia krwionośne w nosku i jakimś ssakiem o mało co młodemu nie wyssał mózgu. Stwierdził, że gdyby tam coś było, to by to wyjął. NIC TAM NIE BYŁO.  Lepiej bym się czuła, gdyby jednak coś wyjął. Tak, żebym uwierzyła, że tam NIC nie ma.
Po nas do gabinetu wchodził z rodzicami chłopczyk, który coś sobie włożył do ucha.

Po powrocie do domu (koło północy) mieliśmy z Mańkiem poszukać tej nieszczęsnej gumki, ale babcia czekając na nas wysprzątała nam mieszkanie. Zaczęłam więc szukać w necie informacji na temat ciał obcych w nosie. Napisali, że jeśli tam coś jest, to po dwóch, trzech dniach z nosa poleci krew. Postanowiłam, więc czekać, chociaż się martwiłam. Zadawałam Pawełkowi pytania: a może ją wsadziłeś do nosa i wyjąłeś? a może połknąłeś? Przez chwilę nawet rozważałam możliwość włożenia sobie do nosa recepturki, by sprawdzić, czy łatwo ją wyjąć, ale oczywiście ten pomysł był absurdalny, a wstyd, gdybym ja musiała jechać do lekarza wyjmować coś z nosa chyba by mnie kosztował sporo zdrowia.

Gumki jednak nie było.

Mam nadzieję, że w nowym roku będzie spokojniej :)



poniedziałek, 12 grudnia 2011

Gimnastyka

Początek grudnia dla nas bardzo ciężki. Najpierw moja sześciodniowa (!) migrena i jeszcze w jej trakcie choroba dzieci, biegunka z wyskoką gorączką. Trzy noce nie przespane i w ruchu. Zaglądanie do pieluszki co 5 minut. Wstawanie i podnoszenie 14 kg na przewijak chyba z milion razy. Gimnastyka, że hej! Widać, że brakuje mi ruchu, bo od razu od tej gimnastyki schudłam kilogram. Teraz już z maluchami prawie dobrze, ale dietkę jeszcze trzymamy i poimy dzieciaki.

Na wiosnę chcemy zrobić u nas w mieszkaniu wielkie przemeblowanie. Z sypialni zrobimy salon, z salonu pokój chłopaków, a z pokoju Pawełka sypialnię :) Już teraz zaczął się spór między mną a Mańkiem o to, jak ma stać nasze łóżko. Oczywiście ja się nie poddam :)

Szczerze mówiąc to najchętniej bym się stąd wyprowadziła. Najlepiej do przytulnego domku z ogródkiem w jakimś miłym i wygodnym miejscu. No i oczywiście z moimi chłopakami :)


czwartek, 24 listopada 2011

Codzienność

Im dłuższe przerwy robię w pisaniu, tym trudniej mi się do tego pisania zabrać.

Zawsze wydaje mi sie, że nie mam o czym pisać. Zwykła codzienność. Właściwie ciągle to samo.

Tomaszek nam się już rozgadał. Nadaje po swojemu, ale można już wyłowić z tego potoku - głównie - samogłosek słowo popcorn, które u niego brzmi jakoś tak: koką :) Przy czym prowadzi nas do kuchni i pokazuje na wielką zieloną miskę, w której zwykle Maniek serwuje właśnie popcorn. No i wreszcie synuś potrafi zamiauczeć jak kotek, ale basem: muuaaa. Dlatego na początku można by wziąć ten dźwięk za muczenie krowy, gdyby nie to, że mały pokazuje na futrzaka na zdjęciu. Krowy na żywo jeszcze nie widział.

Starsza moja latorośl pobiła się we wtorek z kolegą w przedszkolu. Dlatego wtorek miałam totalnie do d... . Pewnie przeżywam to bardziej niż by należało, ale ja już tak mam. Trochę pociesza mnie fakt, że te ślady po pazurkach mojej pociechy kolega zyskał po uprzednim duszeniu mojego synka. Ale niestety nie wiem, kto kogo sprowokował, bowiem Pawełkowi ostatnio dość łatwo przychodzi kłamstwo.

Takie codzienne troski i radości.


piątek, 4 listopada 2011

Mimo wszystko

Jesienne słońce nastraja mnie mimo wszystko optymistycznie.

"Mimo wszystko", bo ranek miałam raczej burzliwy i wyczerpujący. Ponad pół godziny trwała próba sił: Pawełek kontra mama. Chodziło o to, by synuś ubrał się sam. Od czasu do czasu w niego wstępuje uparty osiołek, chociaż raczej rzekłabym oślisko, które niemądrze tkwi przy swoim i jedynym jego celem jest pokazanie, że to on tu rządzi, co oczywiście jest nieprawdą :) Uparciuch złamał się w końcu, gdy Tomuś  ukochał płaczącego brata i pomagał mu zdjąć spodnie z piżamki.

Niby nic takiego, cel swój osiągnęłam i kiedy Paweł oblał się później sokiem, bez słowa przebrał się sam, a jednak wyczerpuje mnie coś takiego i ciągle się zastanawiam, jak długo jeszcze będę walczyć z tym ośliskiem, które czasem w niego wstępuje.

Bo wiecie, ja kocham spokój :)




sobota, 24 września 2011

Początek

Zaczynam :)

Zeszły rok szkolny ( lata dzielę na lata szkolne z racji tego, że nigdy nie przestałam chodzić do szkoły), był dla mnie straszny. Powrót do pracy, nowe obowiązki (z zaskoczenia) i przedszkole, a do tego jeszcze kurs prawa jazdy. 

Jeśli chodzi o pracę, to po prostu zajmowała mi więcej czasu – da się przeżyć, ale najgorsze było przedszkole. Pawełek nie mógł się przyzwyczaić. Na początku były choróbska, a później przez trzy tygodnie szedł do przedszkola dosłownie rycząc. Cały blok o 7.15 był stawiany na nogi, bo my schodziliśmy z ostatniego piętra. Nigdy nie wiedziałam, jaki ranek mnie czeka: czy będzie tylko płacz, czy uciekanie i ubieranie na siłę. W końcu przestał się buntować, ale ciągle z tym przedszkolem były problemy. Z panią wychowawczynią jakoś nie mogłyśmy znaleźć wspólnego języka. 

Kiedy wracaliśmy z Mańkiem z pracy, cały czas poświęcaliśmy dzieciom. Pawełek był też zazdrosny o Tomka. O 20.00 dzieci były już w łóżkach i usypianie trwało tak do 21.00. Dopiero wtedy mogłam zabrać się do…  pracy. Przygotować się na następny dzień, sprawdzić, co miałam do sprawdzenia itd. 

Wszyscy z radością powitaliśmy wakacje. Już w lutym podjęłam decyzję, że idę na roczny urlop. 

Pierwszego września okazało się, że Pawelek jest w innej grupie i ma inne panie. Bałam się tego, jak to będzie, ale jak na razie jest o niebo lepiej i mam nadzieję, że tak zostanie : )

Egzamin na prawo jazdy udało mi się zdać, ale nie sądziłam, że będzie mnie to kosztowało tyle nerwów. Nienawidzę być oceniana. Sporo wysiłku musiałam włożyć w opanowanie stresu; i musiałam też popracować  nad wiarą w siebie, w to, że mogę zostać kierowcą.

Mam nadzieję, że ten rok będzie lepszy :)