niedziela, 29 grudnia 2013

Słodkie chwile

Chłopcy wpadają do pokoju z groźnymi minami, jeszcze groźniejszymi okrzykami, z oczu lecą iskry, powietrze tną papierowe miecze. O matko!

- Który z wojowników ucałuje mamę? - pytam wesoło.
I zasypuje mnie słodka lawina uśmiechniętych buziaków.

sobota, 14 grudnia 2013

Czas zacząć żyć świętami

Święta już za chwilę, a u mnie jeszcze ani posprzątane, ani przystrojone. Chciałabym dla dzieci, dla siebie i oczywiście dla Mańka.

Moja praca wyniszcza mnie i już nie chodzi tylko o to, że tej pracy jest dużo, ale pojawiają się sprawy, z którymi się nie zgadzam, z którymi właściwie nikt z nas się nie zgadza, a które musimy robić.  Jestem już teraz nie tylko fizycznie, ale i psychicznie zmęczona, rozdarta. Wielu z nas pracuje już teraz bo musi utrzymać swoje rodziny. Radość, którą dawała nam praca, została powolutku, ale skutecznie zamordowana. Jak tylko znajdę jakąś możliwość ucieczki, uciekam.

A teraz, by nie zwariować, czas zacząć żyć świętami :)

czwartek, 31 października 2013

Tatry


Lubię to zdjęcie.  Zrobiłam je w sierpniu, kiedy z Manieczkiem wybraliśmy się we dwójkę na wędrówkę nad Czarny Staw Gąsienicowy. Byłam tam wcześniej, jakieś 10 lat wcześniej i muszę przyznać, że od tego czasu droga na szlaku prowadzącym do stawu stała się jakaś dłuższa, bardziej stroma i bardziej męcząca.


Ledwo dotarłam na miejsce, a przecież te 10 lat temu szłam jeszcze dalej...

Nie pamiętam też tak uciążliwego zejścia:


W ogóle ta trasa jawiła mi się w pamięci jako łagodna, niedługa i niemęcząca.

Wieczorem po kolacji zjedzonej w karczmie Maniek musiał prowadzić mnie do samochodu, bo nie mogłam się wyprostować... Kolacja bezalkoholowa była :)

czwartek, 11 lipca 2013

Odpoczywam

Dawno mnie tu nie było. Ponad trzy miesiące przerwy. Kiedy chodzę do pracy, jakoś trudno mi znaleźć czas i chęci do pisania. Teraz mam wakacje :)

Starszy synuś już od niedzieli u cioci, zostałam z młodszym. Maniek w pracy. Odpoczywam. Tomaszek to prawdziwy aniołek.

Staram się uporządkować to, co cały rok szkolny czeka na uporządkowanie. Zaczęłam od przebrania ubranek dzieci, ale w takim tempie, w jakim to robię chyba nie skończę przed wrześniem.

Spokój, którego tak dawno nie miałam :)

sobota, 30 marca 2013

Wesołych Świąt!


Może z wiosną się przebudzę i wykrzeszę z siebie więcej entuzjazmu. Na razie mam lenia. Oczywiście tylko wtedy, kiedy mogę go mieć, czyli w te parę dni wolnego i w weekendy. Coraz bardziej zniechęcona jestem do mojej pracy zawodowej. Powoli rozglądam się, czym mogłabym się zająć jeszcze, bo wytrwać w tej pracy do 67 lat jest chyba niemożliwe. W którymś momencie trzeba będzie zrezygnować. Wierzę, że coś wymyślę. Dzisiaj wierzę.

Cieszę się, że na początku zimy pokonałam swój strach początkującego kierowcy i zdecydowałam się na jeżdżenie zimą, bo okazuje się, że miałabym przerwę aż czteromiesięczną, a może i dłuższą. Wiele jeszcze muszę się nauczyć, ale zajadę do pracy, na zakupy i do babci. Najlepiej drogą, którą dobrze znam :) 



Wesołych Świąt!


czwartek, 21 lutego 2013

Zapał

Tomusiek, umiarkowany fan Boba Budowniczego, przystępując do zabawy klockami sam do siebie woła:
- Czy dam ladę (radę)?!
I sam sobie odpowiada ochoczo:
- Tak, dam ladę!

wtorek, 19 lutego 2013

Króciutko

Prawie na kolanach, ale dotarliśmy do ferii zimowych. I dopadły nas choroby, więc siedzimy w domu.
Za nami przyjęcie urodzinowe chłopaków. Coraz częściej bawią się już razem (to super), ale niestety jeszcze częściej wojują ze sobą o wszystko (masakra!).
Czekamy na wiosnę. To znaczy ja czekam :)
Mimo że mam sporo pracy nawet w czasie urlopu, to jednak odpoczywam, praca w domu to jednak co innego, niż codzienne meldowanie się u szefa.
Dopadła mnie razem z chorobą niechęć wychodzenia z domu, a chciałam się spotkać z przyjaciółkami, odwiedzić fryzjera, zamówić rolety, pójść do przychodni po skierowania dla dzieci... I chyba będę to załatwiać dopiero w piątek, i to tylko to, co konieczne, czyli pójdę po te skierowania.

Do poczytania :)