Po świętach. I bardzo dobrze. Wolę jak jest zwyczajnie.. Z tymi moimi żywiołami wole stały rytm zwykłych dni.
Przez całe święta Tomuś był chory. W Wigilię o 15 miał nawet ponad 40 stopni gorączki. Poszliśmy na dyżur do naszej przychodni, ale nic oprócz gorączki nie zauważono. We wtorek nasza pani doktor stwierdziła anginę i zaaplikowała antybiotyk.
W czwartek przed świętami, kiedy leżałam już z Pawełkiem w łóżku (koło 21.00), ten wyznał mi:
- Wies, włozyłem do nosa gumkę.
- I co? - spytałam z niepokojem.
- I ona tam jest. Ale mnie nie boli.
Kazałam wydmuchać, ale się nie udało. Zajrzałam do dziurki w nosku i nic nie zauważyłam. Mala gumka recepturka.
Pognaliśmy na dyżur do przychodni. Lekarka zajrzała. Nic nie zobaczyła. Skierowała na laryngologię do szpitala oddalonego o 23 km. Pojechalismy.
Lekarz dyżurny sprawdził wszystko dokładnie, dał lekarstwo obkurczające naczynia krwionośne w nosku i jakimś ssakiem o mało co młodemu nie wyssał mózgu. Stwierdził, że gdyby tam coś było, to by to wyjął. NIC TAM NIE BYŁO. Lepiej bym się czuła, gdyby jednak coś wyjął. Tak, żebym uwierzyła, że tam NIC nie ma.
Po nas do gabinetu wchodził z rodzicami chłopczyk, który coś sobie włożył do ucha.
Po powrocie do domu (koło północy) mieliśmy z Mańkiem poszukać tej nieszczęsnej gumki, ale babcia czekając na nas wysprzątała nam mieszkanie. Zaczęłam więc szukać w necie informacji na temat ciał obcych w nosie. Napisali, że jeśli tam coś jest, to po dwóch, trzech dniach z nosa poleci krew. Postanowiłam, więc czekać, chociaż się martwiłam. Zadawałam Pawełkowi pytania: a może ją wsadziłeś do nosa i wyjąłeś? a może połknąłeś? Przez chwilę nawet rozważałam możliwość włożenia sobie do nosa recepturki, by sprawdzić, czy łatwo ją wyjąć, ale oczywiście ten pomysł był absurdalny, a wstyd, gdybym ja musiała jechać do lekarza wyjmować coś z nosa chyba by mnie kosztował sporo zdrowia.
Gumki jednak nie było.
Mam nadzieję, że w nowym roku będzie spokojniej :)