Pokazywanie postów oznaczonych etykietą zdrowie. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą zdrowie. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 24 grudnia 2012

Wesołych Świąt


Oto jeden z Mikołajów narysowany przez Pawełka. Młody nie rwie się specjalnie do rysowania, a ma ćwiczyć rękę. Mazakami to atrakcja, więc jest wymazakowany święty. Rysowany z pasją, że aż dziura na wylot :)

Wesołych, spokojnych świąt Wam życzę. Wypocznijcie i cieszcie się zdrowiem.
:)

wtorek, 13 marca 2012

Sposób na Pawełka

Sposób na "Pawełka" jest prosty: zjeść go :) Niestety na Pawełka z krwi i kości na razie sposobu nie znalazłam.

Jestem niespokojna. Nieustannie myślę o tym moim dziecku. Nie jest lekko. Gdyby nie to, że nie ma kłopotów z koncentracją (potrafi słuchać czytanych przez nas czy panią w przedszkolu opowiadań, bierze udział w zajęciach) można by go podejrzewać o ADHD. Na szczęście to nie to. 
Przedszkolna pani psycholog nie powiedziała mi niczego, czego bym nie wiedziała. Poradziła mi jednak, by zrobić mu badanie EEG. Zrobić nie zaszkodzi. 

Szukam sposobu na to moje dziecko. Szperam, czytam, myślę. Pochłonęło mnie to całkowicie.
Najpierw myślałam, że nie będę o tym tu pisać, bo nikogo to nie interesuje, ale tak bardzo zajmuje to moje myśli, że o niczym innym na razie nie mam ochoty pisać.  
Lubię rozwiązywać problemy od razu i szybko. Niestety wychowanie dziecka to nie jest sprawa, którą można załatwić w jeden dzień. Szukam. Znalazłam interesująca stronę www.dzikiedzieci.pl i badam ją. To co w niej proponują autorki jest jakąś alternatywą dla superrad Superniani.

 *

Na piątek jestem umówiona na wieczór w meksykańskiej restauracji z trzema moimi najlepszymi przyjaciółkami :)

wtorek, 31 stycznia 2012

Cały grudzień...

Cały grudzień i styczeń u nas pod znakiem chorób. Paweł już zdrowy, Tomuś jeszcze kaszle, ale tak, że biedaczek spać nie może. W związku z tym leżę koło niego i szukam sposobów na poskromienie kaszlu. Na szczęście po jakichś dwóch godzinach mamy naszą błogą ciszę. Ogarnia mnie senność i zasypiam.
I tak mniej więcej od dwu miesięcy wyglądają moje wieczory: Walka z kaszlem, walka z gorączką, biegunką, wymiotami itp. Mam dosyć, zwłaszcza pobytów na oddziale ratunkowym w związku np. z wymiotami.

W wolnych chwilach, kiedy mogę usiąść, czytam Martina Seligmana Optymizmu można się nauczyć. Mam nadzieję, że się nauczę, bo wyszło mi, że jestem pesymistką (zawsze myślałam, że jestem optymistką). Ale za to poziom nadziei mam wysoki :)
W wolnych chwilach, kiedy nie mogę usiąść, bo sprzatam, słucham Trudi Canavan pierwszą część Trylogii Czarnego Maga. Z powieścią na uszach sprząta mi się przyjemniej i szybciej.

sobota, 7 stycznia 2012

Na szczęście już po

"Mam nadzieję, że w nowym roku będzie spokojniej". Tak pisałam, ale na spokój na samiusieńkim początku tego roku to raczej nie liczyłam. Byliśmy bowiem umówieni w Centrum Zdrowia Dziecka na badanie serduszka metodą Holtera, co oznaczało, że będziemy przebywać w szpitalu trzy dni. Na szczęście nie całe.

Młodemu dwa razy w trakcie badania EKG wyszło zaburzenie rytmu. U kardiologa znaleźliśmy się w ramach badań z okazji bilansu czterolatka. Badania w szpitalu na szczęście wykazały, że ten zaburzony rytm to tylko w stanie spoczynku. Kiedy synuś jest w ruchu - a w ruchu jest nieustannie (chyba że mu każą leżeć do  badania, to ładnie nieruchomieje na 5 minut) - wszystko gra, tzn. serce bije jak należy. I zalecaja nam tylko kontrolę za rok w poradni kardiologicznej.

Na szczęście jest dobrze, ale co przeżyłam w tym szpitalu, to moje. Tylu interesujących i wymagających zbadania rzeczy to moje dziecię dawno nie widziało. Dobrze, że aparatu, który miał na sobie dobę nie zdecydował się "rozpracować". Zostało to mu absolutnie zakazane, a samo urządzenie miało zegar, na który z przyjemnością Pawełek spoglądał co chwila i oznajmiał wszystkim, która godzina. Nie wpadłam natomiast na to, że może w ciągu 30 sekund, kiedy weszłam do toalety, rozkręcić lampę wbudowaną w ścianę. Na szczęście udało mi się ją złożyć i poskręcać. Innym razem o mało co nie zalał łazienki. A swoją drogą: po co są krany prowadzące prosto na podłogę?

I znowu - jak kilka lat temu -  poznałam w mamy, które żyją ze świadomością, że ich dzieci są poważnie nieuleczalnie chore...


piątek, 30 grudnia 2011

Mam to w nosie!

Po świętach. I bardzo dobrze. Wolę jak jest zwyczajnie.. Z tymi moimi żywiołami wole stały rytm zwykłych dni.

Przez całe święta Tomuś był chory. W Wigilię o 15 miał nawet ponad 40 stopni gorączki. Poszliśmy na dyżur do naszej przychodni, ale nic oprócz gorączki nie zauważono. We wtorek nasza pani doktor stwierdziła anginę i zaaplikowała antybiotyk.

W czwartek przed świętami, kiedy leżałam już z Pawełkiem w łóżku (koło 21.00), ten wyznał mi:
- Wies, włozyłem do nosa gumkę.
- I co? - spytałam z niepokojem.
- I ona tam jest. Ale mnie nie boli.

Kazałam wydmuchać, ale się nie udało. Zajrzałam do dziurki w nosku i nic nie zauważyłam. Mala gumka recepturka.
Pognaliśmy na dyżur do przychodni. Lekarka zajrzała. Nic nie zobaczyła. Skierowała na laryngologię do szpitala oddalonego o 23 km. Pojechalismy.
Lekarz dyżurny sprawdził wszystko dokładnie, dał lekarstwo obkurczające naczynia krwionośne w nosku i jakimś ssakiem o mało co młodemu nie wyssał mózgu. Stwierdził, że gdyby tam coś było, to by to wyjął. NIC TAM NIE BYŁO.  Lepiej bym się czuła, gdyby jednak coś wyjął. Tak, żebym uwierzyła, że tam NIC nie ma.
Po nas do gabinetu wchodził z rodzicami chłopczyk, który coś sobie włożył do ucha.

Po powrocie do domu (koło północy) mieliśmy z Mańkiem poszukać tej nieszczęsnej gumki, ale babcia czekając na nas wysprzątała nam mieszkanie. Zaczęłam więc szukać w necie informacji na temat ciał obcych w nosie. Napisali, że jeśli tam coś jest, to po dwóch, trzech dniach z nosa poleci krew. Postanowiłam, więc czekać, chociaż się martwiłam. Zadawałam Pawełkowi pytania: a może ją wsadziłeś do nosa i wyjąłeś? a może połknąłeś? Przez chwilę nawet rozważałam możliwość włożenia sobie do nosa recepturki, by sprawdzić, czy łatwo ją wyjąć, ale oczywiście ten pomysł był absurdalny, a wstyd, gdybym ja musiała jechać do lekarza wyjmować coś z nosa chyba by mnie kosztował sporo zdrowia.

Gumki jednak nie było.

Mam nadzieję, że w nowym roku będzie spokojniej :)



poniedziałek, 12 grudnia 2011

Gimnastyka

Początek grudnia dla nas bardzo ciężki. Najpierw moja sześciodniowa (!) migrena i jeszcze w jej trakcie choroba dzieci, biegunka z wyskoką gorączką. Trzy noce nie przespane i w ruchu. Zaglądanie do pieluszki co 5 minut. Wstawanie i podnoszenie 14 kg na przewijak chyba z milion razy. Gimnastyka, że hej! Widać, że brakuje mi ruchu, bo od razu od tej gimnastyki schudłam kilogram. Teraz już z maluchami prawie dobrze, ale dietkę jeszcze trzymamy i poimy dzieciaki.

Na wiosnę chcemy zrobić u nas w mieszkaniu wielkie przemeblowanie. Z sypialni zrobimy salon, z salonu pokój chłopaków, a z pokoju Pawełka sypialnię :) Już teraz zaczął się spór między mną a Mańkiem o to, jak ma stać nasze łóżko. Oczywiście ja się nie poddam :)

Szczerze mówiąc to najchętniej bym się stąd wyprowadziła. Najlepiej do przytulnego domku z ogródkiem w jakimś miłym i wygodnym miejscu. No i oczywiście z moimi chłopakami :)