poniedziałek, 24 grudnia 2012

Wesołych Świąt


Oto jeden z Mikołajów narysowany przez Pawełka. Młody nie rwie się specjalnie do rysowania, a ma ćwiczyć rękę. Mazakami to atrakcja, więc jest wymazakowany święty. Rysowany z pasją, że aż dziura na wylot :)

Wesołych, spokojnych świąt Wam życzę. Wypocznijcie i cieszcie się zdrowiem.
:)

środa, 14 listopada 2012

Rozmowy w drodze

 Poniedziałek.Wracamy z Pawełkiem z przedszkola i rozmawiamy:
- Wiesz mamo, przygotowujemy jasełka i pani rozdawała role.
- Tak? I jaką masz rolę?
- Chyba Smoka Wawelskiego.
- Smoka? A co on robi w jasełkach?
- Goni Pana Jezusa.

Wtorek.
- I jak? Jesteś tym Smokiem Wawelskim?
- Nie.
- A jaka masz rolę?
- Chyba będę Dziewczynką z Zapałkami.
- Ale to jest DZIEWCZYNKA!
- Ale ma ZAPAŁKI! :)

Środa.
- No to kim w końcu będziesz w tych jasełkach?
- Pasterzem :/


niedziela, 28 października 2012

Biało

Biało, czysto, odświętnie. Synkowie z noskami przy szybie. Zachwyceni :)

Mój nastrój też się poprawił. Ból głowy przechodzi i stresy, które w tym tygodniu przeżywałam w pracy, opadły. I cieszy mnie ten śnieg, chociaż zimy nie lubię  i w poniedziałek przyjdzie mi lecieć na autobus, bo opony mam łyse, a wymiana zamówiona dopiero na środę (i tak dobrze, bo kolejki strasznie długie się zrobiły).

Czuję się jakby mi ktoś z życiorysu wyciął wrzesień i październik. Pracuję na okrągło. Z przerwami na krótkie spanie i zaganianie dzieci do spania, robienie kolacji smykom. To wszystko. Mam nadzieję, że od listopada będzie lżej, chociaż na dobitkę poniedziałek i wtorek szkolenie, czyli po 12 godzin w pracy.

Chłopaki coraz słodsze i nawet potrafią się razem bawić. O, i jeszcze dwa razy Pawełek uśpił wieczorem Tomeczka (opowiedził mu bajeczkę o Ebe i Obo), bo wtedy akurat nie miałam czasu.



sobota, 22 września 2012

Powrót do pracy

Pod koniec sierpnia zrobiliśmy remont mieszkania. Zdążyliśmy z tym, co najważniejsze, tzn. malowaniem i przemeblowaniem, szczegóły czekają na trochę naszego wolnego czasu. Najważniejsze, że odzyskaliśmy naszą sypialnię tylko dla siebie i nikt nam nie skacze po łóżku wnosząc do niego, co tylko się da. A, i mam też w sypialni swoje królestwo z biureczkiem :)

Wrzesień to dla nas zwariowany czas. Śpię co najwyżej 5 godzin na dobę, ciągle jest coś do napisania, do przygotowania. Zaczęłam też jeździć do pracy samochodem, co na razie jeszcze przeżywam, dlatego wyjeżdżam wcześniej, żeby przyjechać na pusty parking :) Jestem więc w pracy o 7.20. Około 7.30 na parkingu przed szkołą zaczyna się prawdziwy najazd: rodzice, pracownicy - nie na moje nerwy i umiejętności. Piję więc sobie z rana w pracy kawkę, jem śniadanie i mam czas jeszcze chwilę pogadać z koleżankami, bo później to już zaczyna się gonitwa.

Zdarzają się jeszcze słoneczne popołudnia, więc gdy odbiorę Pawełka z przedszkola, siedzę jeszcze jakiś czas na placu zabaw, który trudno ominąć, bo wychodzimy z budynku przedszkola prosto na otwartą bramę placu. Trochę ruchu i zabawy z kolegami jest młodemu bardzo potrzebne, niech się uspołecznia :) , bo najbardziej  lubi się bawić sam. Ja też się uspołeczniam rozmawiając czasem z innymi mamami :) To jest jeszcze jeden z uroków macierzyństwa: nawiązywanie znajomości z rodzicami kolegów naszych pociech. Nie za bardzo się do tego rwę, ale cóż zrobić.

Tyle na razie. Niech żyje sobota! :)

czwartek, 13 września 2012

Słów parę

Mam wrażenie, że nie dożyję przyszłych wakacji. Jestem okropnie zmęczona i coś mnie bierze. Chłopaki chore. Tylko Maniek się jakoś trzyma.
Nie wiem, kiedy naskrobię coś więcej.

Do napisania :)

środa, 15 sierpnia 2012

Razem

U nas remont. Dzieci porozwoziliśmy  po babciach i ciociach. Jest super. Remontujemy, odpoczywamy. Razem :) Szkoda tylko, że na te remonty tyle kasy idzie.

Wczoraj była nasza 6 rocznica ślubu, ale postanowiliśmy ją sobie przenieść na dziś, bo wczoraj mieliśmy akurat sporo spraw do pozałatwiania. Osobno.

Marzę, żeby dzieciaki były starsze. Szkoda tylko, że my nie jesteśmy coraz młodsi  :D
Maniek jest najlepszym mężem jakiego sobie mogłam wymarzyć i jak sobie pomyślę, że mogłabym być w związku z M., którego niektórzy z Was znają z opisów na moim starym blogu, to uzmysławiam sobie, jaką ogromną przysługę zrobił mi ten M. kończąc nasze bycie razem. Po prostu moje życie byłoby smutne. Żeby nie wdawać się w szczegóły określę to słowami:"nie nadawaliśmy na tych samych falach" - zupełnie. Maniek to co innego :)))) Jest nam razem dobrze. Bardzo :D

Zawsze chciałam coś napisać o Manieczku, o nas, jakie to mam "szczęście, które się nie zdarza" i zawsze brakowało mi czasu, słów, ochoty na formułowanie myśli. To dzisiaj proszę, jest :) Niewiele, żeby nie przesadzić ze słodyczą, którą może nie wszyscy lubią :)

Lecę świętować :)



sobota, 14 lipca 2012

Jestem rozczarowana

Tyle mam pomysłów. Tyle chciałabym zrobić, a czasu jakby ubywa. Szkoda, że człowiek musi spać. Po urodzenia dziecka powinien się włączać ( na stałe) w organizmie matki jakiś inny tryb, taki, żeby czuła się wyspana już po dwóch godzinach. Ojcu też by się to przydało :)
Boję się, ze życia mi nie starczy...

Dziś też odbyłam rozmowę z szefem ( we wrześniu wracam do pracy), o którą sama poprosiłam, bo chciałam zmienić coś w tej swojej pracy. Pojechałam z gotowym projektem, ale niestety nie wywołałam u szefa entuzjazmu, jaki powinien - zdaniem mojej koleżanki - okazać po obejrzeniu, co przygotowałam. No cóż, po raz kolejny zostałam sprowadzona na ziemię i uprzytomniłam sobie, że wracam do tego samego bagienka, co przed urlopem. Jestem rozczarowana.

Idę spać.



poniedziałek, 2 lipca 2012

...

Wstałam dziś rano o 6.00, żeby porządnie przewietrzyć mieszkanie, tzn. zrobić przeciąg. Wczorajszy upał dał mi się we znaki bólem głowy i niechęcią do robienia czegokolwiek. Niestety nie mogę mieć w ciągu dnia, kiedy dzieci nie śpią, otwartych na oścież okien. Tylko uchylone i zablokowane mogą być.
Temperatura dzisiaj znośna. Ból głowy jednak się nasilił i powędrował na prawą stronę, co zapowiada, że zostanie tam do środy. To mnie przygnębia.

Z weselszych rzeczy to to, że mogę się pochwalić zwycięstwem w zakładach, jakie ze znajomymi prowadziliśmy w trakcie Euro.  Pokonałam 11 panów i trzy panie :) Od pierwszego meczu objęłam prowadzenie i tak wytrwałam do końca, wygrywając  75 zł, bo zrzucaliśmy się na wygraną po piątce.

Do weselszych rzeczy należy tez fakt, że Pawełek jest do wtorku wieczora u babci i w domu mamy spokojniej, tzn. nie ma walki o zabawki. Może więc jakoś przetrwam z tym bólem głowy do środy...

wtorek, 29 maja 2012

Kubek i pytania.



Taki oto kubek wybrał dla mnie i podarował na Dzień Matki Pawełek. Zadałam sobie ten trud i policzyłam wszystkie serduszka umieszczone na kubeczku. Jest ich 80! A jako 81 może być zaliczony kształt ucha :) To najbardziej obserduszkowane naczynie jakie widziałam. Koniecznie też na nim musiał znaleźć się różowy, jako ulubiony kolor mamy, bo jest oczywiście dziewczynką, a w mniemaniu mojego syna wszystkie dziewczynki uwielbiają róż. Uwielbiam ten kubek :)

Jakiś czas temu Mleczkowa wyznaczyła mnie do zabawy "50 pytań". Jakoś tak mi się zdaje, że wielu chętnych do zadawania mi pytań nie będzie, ale żeby nie było, że się migam, to jeśli ktoś chce to niech wali śmiało pod tym postem.




środa, 16 maja 2012

Co słychać

Powoli zaczynam myśleć już o moim powrocie do pracy. Za miesiąc spotkam się z szefostwem i chciałabym ich przekonać do swojego pomysłu na mój powrót. Ale czy przekonam? Oni są nieprzewidywalni i niestety nie kierują się logiką. Faktem jest, że muszę się przygotować do tej rozmowy i coraz częściej myślę o tym.

Tomusiek ma przepisane okularki i szukamy dla niego oprawek. Takich, żeby były wygodne, trwałe i oczywiście ładne. Teraz to tylko Hała (tak Pawełka nazywa Tomuś) będzie w domu bez okularów.

Sobotę i niedzielę spędziliśmy na weselu. Miałam lekką tremę przed tą imprezą, bo wiedziałam, że będą na niej goście z różnych stron świata. Taki strach przed nieznanym.
Było świetnie, pełny luz i  to, że Maniek zapomniał krawatu nie miało najmniejszego znaczenia. Chociaż na początku, kiedy zobaczyłam narzeczoną świadka, piękną Chinkę w oryginalnym kapelusiku i sukni z głębokim dekoltem na plecach, a później zaraz panią w ogromnym kapeluszu i matkę młodego z czymś tam na głowie i woalką naciągniętą na twarz, myślałam, że wszyscy goście będą tak stojnie ubrani. Okazało się, że matka młodego to wyjątkowy oryginał, Chineczka po ceremonii w kościele zdjęła kapelusik, na długiej sukni zawiązała supeł, żeby jej się nie plątała, a pani z ogromnym kapeluszem, gdy się go pozbyła, wyglądała bardzo zwyczajnie. Jak reszta gości.
Jak później się dowiedziałam oprócz francuskiej rodziny młodego byli przyjaciele obojga młodych z Niemiec, Holandii, Wielkiej Brytanii, Białorusi, Litwy, Austrii, Luksemburga, Australii i Chin. Trochę nas zadziwiła ta różnorodność. Muszę jednak przyznać, że bardzo mi się podobało. To chyba pierwsze wesele, które chętnie bym powtórzyła, bo raczej nie jestem fanką wesel.
Atrakcyjność tej imprezy podnosiła nasza wolność od dzieci trwająca aż przez dwa dni i oczywiście możliwość spania do dziewiątej.
Spotkałam się też z dawno niewidzianą rodziną i nawet oprowadziłam Manieczka po domu mojego wujka, gdzie spędziłam, między innymi z panną młodą wiele cudownych chwil w dzieciństwie. Na starość robię się sentymentalna.

 Maluchy po naszym powrocie jakieś takie wydają mi się słodsze. Jeśli tak na mnie/na nich działają rozłąki, to trzeba zaplanować następną ;)


środa, 18 kwietnia 2012

Bo dziurka była za mała

     Już ponad tydzień po świętach a u mnie post poświąteczny.

*

     Tradycyjnie w poniedziałek wielkanocny jeździmy do mamy Mańka. Lubię. Dwie ciocie, wujek i stęskniona za wnukami babcia Tereska z radością zajmują się dziećmi. My z Manieczkiem wkraczamy tylko "w razie wojny". Maluchy też zawsze się cieszą na to spotkanie z rodziną.
     9 kwietnia więc gdzieś około 12.00 byliśmy już prawie gotowi, by wyjść z domu, wsiąść do samochodu i udać się do babci.
     Sprawa jednak nie okazała się tak prosta, jakby się wydawało. Kiedy kończyłam się ubierać, podszedł do mnie Pawełek i poprosił:
- Mamo, pomóż.
Podniosłam głowę i zobaczyłam mały paluszek prawej dłoni tkwiący w dziurce, jakie zazwyczaj mają rączki od patelni.
- Pokaż - powiedziałam i delikatnie próbowałam uwolnić palec. Nie dało się.
Zawołałam Mańka. Polaliśmy paluszek olejem, ale nic to nie dało.
     Spojrzałam na zmartwionego Pawełka, na wielką patelnię, od której biedak nie mógł się uwolnić i pomyślałam, że jak nie damy rady usunąć jej,  będzie trzeba jechać do szpitala. Matko! Prawie jak Emil ze Smalandii z wazą na głowie!
     Mój pomysłowy mąż postanowił odkręcić rączkę patelni, żeby dało się nią kręcić wokół palca i żeby tak nie ciążyła synusiowi. Śrubka, którą była przytwierdzona rączka nie puszczała nawet po polaniu jej WD40.
- Trzeba użyć flexa* - stwierdził.
Włożył dziecko do wanny (bez wody oczywiście) i założył mu okulary ochronne. Pawełek popatrzył na mnie pytająco.
- Zaufaj tatusiowi, on wie, co robi - zapewniłam młodego.
Maniek włączył urządzenie i obciął rączkę patelni. Teraz z paluszka zwisał już tylko kawał plastiku.
- Włóżcie teraz rękę do zimniej wody - padło polecenie.
I to był dla dziecka najwiekszy ból, bo woda była bardzo zimna. Polewałam więc mu rączkę nad miską. Synuś płakał, lecz był dzielny.
- Boli - łkał - ale ufam tatusiowi.
W końcu uznaliśmy, że wystarczy tego moczenia. Polaliśmy palucha znów olejem i uwolniliśmy go. Alleluja!
Ze szczęścia aż się popłakałam i tuląc Pawełka, zapytałam dopiero:
- Jak to się stało?
- Bo ta dziurka była za mała.

*szlifierka kątowa z tarczą do cięcia metalu

niedziela, 15 kwietnia 2012

?!


"Sokoliki - parówki dla dzieci, które mają dużo mięsa mało tłuszczu."

Tak jak kulturyści przed zawodami?

Cytat pochodzi z reklamy, która często pojawia się między bajkami na kanale MiniMini.


sobota, 7 kwietnia 2012

Świątecznie









Wesołych Świąt!




środa, 4 kwietnia 2012

Poranek

Poranna kawa. Dobudzam się w fotelu, jednym okiem zerkając na monitor i próbując czytać wiadomości. Pawełek wyraźnie rozpoczyna Dzień Bez Zamykania Buzi. Nie pozwala mi przeczytać nawet zdania. Marudzę.
Synuś nachyla się do mnie, lekko potrząsa moim kolanem i składając usta w ciup, przemawia łagodnie:
- Co, zły humorek mamy? Tak?


piątek, 16 marca 2012

Urodzinowo


Pierwszy raz na blogu - odkąd piszę minęło już ponad 7 lat - przyznaję się do urodzin. Nie przyznam się jednak, które to urodziny. Jakieś 10 lat temu, ciężko mi było wyobrazić siebie w takim wieku. Ale odkąd mam Manieczka upływające lata mi nie straszne, byle razem :)

Od dzisiaj zaczynam więc imprezowanie, które będzie trwało do niedzieli. 
Przypadkiem odkryłam wczoraj wieczorem, szafirki i lizaki, które przygotował z pomocą babci Pawełek. Kładę się więc spać, bo prawdopodobnie o szóstej pobudka. Słodka :)



wtorek, 13 marca 2012

Sposób na Pawełka

Sposób na "Pawełka" jest prosty: zjeść go :) Niestety na Pawełka z krwi i kości na razie sposobu nie znalazłam.

Jestem niespokojna. Nieustannie myślę o tym moim dziecku. Nie jest lekko. Gdyby nie to, że nie ma kłopotów z koncentracją (potrafi słuchać czytanych przez nas czy panią w przedszkolu opowiadań, bierze udział w zajęciach) można by go podejrzewać o ADHD. Na szczęście to nie to. 
Przedszkolna pani psycholog nie powiedziała mi niczego, czego bym nie wiedziała. Poradziła mi jednak, by zrobić mu badanie EEG. Zrobić nie zaszkodzi. 

Szukam sposobu na to moje dziecko. Szperam, czytam, myślę. Pochłonęło mnie to całkowicie.
Najpierw myślałam, że nie będę o tym tu pisać, bo nikogo to nie interesuje, ale tak bardzo zajmuje to moje myśli, że o niczym innym na razie nie mam ochoty pisać.  
Lubię rozwiązywać problemy od razu i szybko. Niestety wychowanie dziecka to nie jest sprawa, którą można załatwić w jeden dzień. Szukam. Znalazłam interesująca stronę www.dzikiedzieci.pl i badam ją. To co w niej proponują autorki jest jakąś alternatywą dla superrad Superniani.

 *

Na piątek jestem umówiona na wieczór w meksykańskiej restauracji z trzema moimi najlepszymi przyjaciółkami :)

sobota, 18 lutego 2012

Urodziny

Pięć dni migreny wystarczy, by starania o lepszą figurę wzięły w łeb. Oczywiście od jutra, a właściwie od dziś, znowu się staram. Chociaż nie wiem, jak się zachowam wobec tortu, który zamówiłam na niedzielę. Świętować bowiem będziemy urodziny Pawełka i Tomusia. Pawła piąte, Tomka drugie. Obaj są z lutego, więc odprawiamy uroczystość hurtem.

Ze starszego synusia ostatnio zrobiła się niezła maruda. Może to taki czas i przejdzie mu. Młodszy zaś jest przekomiczny. Dziś wieczorem żegnał się z wodą wlatującą do odpływu w wannie, drąc się co sił w płucach: pa paaa!

Moja najlepsza przyjaciółka Ada (pisałam o niej na onecie) spodziewa się dziecka, syna. Bardzo się cieszę, bo nasze chłopaki będą się w przyszłości razem bawić, a my popijając kawkę (to jest baaaaardzo optymistyczna wersja) ich doglądać.
Przybędzie nam też wspólnych tematów. Ada wcześnie wyszła za mąż i wcześnie urodziła dzieci (córka ma 18 lat, a syn 15), a ja przeciwnie, wszystko późno :) Zawsze troszkę żałowałam, że nasze dzieci dzieli taka różnica wieku, a tu proszę: niespodzianka :)

I tym sposobem wszystkie moje najbliższe przyjaciółki (trzy) mają małe dzieci (Ada w maju).

wtorek, 31 stycznia 2012

Cały grudzień...

Cały grudzień i styczeń u nas pod znakiem chorób. Paweł już zdrowy, Tomuś jeszcze kaszle, ale tak, że biedaczek spać nie może. W związku z tym leżę koło niego i szukam sposobów na poskromienie kaszlu. Na szczęście po jakichś dwóch godzinach mamy naszą błogą ciszę. Ogarnia mnie senność i zasypiam.
I tak mniej więcej od dwu miesięcy wyglądają moje wieczory: Walka z kaszlem, walka z gorączką, biegunką, wymiotami itp. Mam dosyć, zwłaszcza pobytów na oddziale ratunkowym w związku np. z wymiotami.

W wolnych chwilach, kiedy mogę usiąść, czytam Martina Seligmana Optymizmu można się nauczyć. Mam nadzieję, że się nauczę, bo wyszło mi, że jestem pesymistką (zawsze myślałam, że jestem optymistką). Ale za to poziom nadziei mam wysoki :)
W wolnych chwilach, kiedy nie mogę usiąść, bo sprzatam, słucham Trudi Canavan pierwszą część Trylogii Czarnego Maga. Z powieścią na uszach sprząta mi się przyjemniej i szybciej.

sobota, 7 stycznia 2012

Na szczęście już po

"Mam nadzieję, że w nowym roku będzie spokojniej". Tak pisałam, ale na spokój na samiusieńkim początku tego roku to raczej nie liczyłam. Byliśmy bowiem umówieni w Centrum Zdrowia Dziecka na badanie serduszka metodą Holtera, co oznaczało, że będziemy przebywać w szpitalu trzy dni. Na szczęście nie całe.

Młodemu dwa razy w trakcie badania EKG wyszło zaburzenie rytmu. U kardiologa znaleźliśmy się w ramach badań z okazji bilansu czterolatka. Badania w szpitalu na szczęście wykazały, że ten zaburzony rytm to tylko w stanie spoczynku. Kiedy synuś jest w ruchu - a w ruchu jest nieustannie (chyba że mu każą leżeć do  badania, to ładnie nieruchomieje na 5 minut) - wszystko gra, tzn. serce bije jak należy. I zalecaja nam tylko kontrolę za rok w poradni kardiologicznej.

Na szczęście jest dobrze, ale co przeżyłam w tym szpitalu, to moje. Tylu interesujących i wymagających zbadania rzeczy to moje dziecię dawno nie widziało. Dobrze, że aparatu, który miał na sobie dobę nie zdecydował się "rozpracować". Zostało to mu absolutnie zakazane, a samo urządzenie miało zegar, na który z przyjemnością Pawełek spoglądał co chwila i oznajmiał wszystkim, która godzina. Nie wpadłam natomiast na to, że może w ciągu 30 sekund, kiedy weszłam do toalety, rozkręcić lampę wbudowaną w ścianę. Na szczęście udało mi się ją złożyć i poskręcać. Innym razem o mało co nie zalał łazienki. A swoją drogą: po co są krany prowadzące prosto na podłogę?

I znowu - jak kilka lat temu -  poznałam w mamy, które żyją ze świadomością, że ich dzieci są poważnie nieuleczalnie chore...