poniedziałek, 31 października 2011

Na urlopie

Mój urlop ma jedną wadę : mniej się ruszam. W pracy ciągle jestem w ruchu, a w zeszłym roku miałam swoją salę na drugim (wysokim) piętrze.
Od lipca przybyło mi 2,5 kg! Mimo że biegamy na spacery, a w niektórych miejscach Tomuśka muszę brać pod pachę (psie kupy na trawnikach doprowadzają mnie do szału!), niestety sadełka przybywa. Winna jest temu też czekolada, którą uwielbiam, więc najlepiej, jak jej nie ma w domu :)

Tomuś rośnie jak na drożdżach i jest cały do schrupania. Niewiele mówi, mimo że ma już ponad półtora roku. Nie mówi mama, czasem powie tata, ale za to liczy: "tszy, tszy, tszy" i cudownie wykrzykuje "Aha!" - zupełnie jak Ciekawski George (znacie tę bajkę?) Może nie czuje potrzeby odzywania się, bo doskonale "dogaduje się" z nami na migi. Kiedy ma ochotę na kanapkę, prowadzi kogoś do kuchni, pokazuje na chlebek i masełko :)

 A oto on:




czwartek, 20 października 2011

"Kocham panią X."

Wreszcie mam chwilę, by coś napisać. Młodszy synuś śpi, starszy w przedszkolu, a babcia gdzieś biega po mieście.

Napisałam kilka dni temu w wannie tekst o naszych zeszłorocznych  perypetiach z przedszkolem. Nabazgrałam tego siedem stron, a i to nie wydaje mi się wszystko, co chciałabym w tej materii powiedzieć.

Zacznę więc od końca, tzn. od tego, co jest teraz. A teraz jest dobrze. Młody nie biegnie do przedszkola jak na skrzydłach, ani nie trenuje jak synuś Mleczkowej dostania się do przedszkola w trudnych warunkach, ale mówi, że mu się w przedszkolu podoba i idzie do niego normalnie, czyli bez uciekania, wrzasków, kładzenia się na ziemi, walki z tymi, którzy go ubierają, a więc z mamą, tatą i babcią.

Pierwszego września pani X (wychowawczyni Pawełka w zeszłym roku) zaproponowała przeniesienie go do pięciolatków. Ha! miałam takie marzenia w czasie wakacji, żeby pani X dała nam spokój, tzn. poszła na urlop i sobie odpoczęła, dostała lepszą pracę tudzież wygrała w totolotka. Nie sądziłam, że moje marzenie może się spełnić w prostszy sposób. I wiecie co? Wypaliło! Mój syn lepiej odnajduje się wśród starszych dzieci i lubi nowe panie.

Teraz z perspektywy czasu mogę stwierdzić, ze pani X może nie jest złą nauczycielką, może nawet jest świetną wychowawczynią dla dzieci, ale kompletnie nie potrafi rozmawiać z rodzicami (co było przyczyną moich bezsennych nocy, braku apetytu oraz niechęci do tejże pani). A to jednak jest ważny element pracy nauczyciela.

A synuś swoją nową sytuację podsumował pewnego razu tak:
P. : Kocham panią X.
Ja: Dlaczego?
P.: Bo mnie przeniosła do pięciolatków.

:)

niedziela, 9 października 2011

Nie taka prosta sprawa...

    Już nie wiem, ile miałam podejść do napisania kolejnej blotki. Najczęściej było tak, że tylko udawało mi się zalogować. Czasem skrobnęłam dwa zdania i musiałam kończyć, a kiedy po dwu dniach wracałam do rozpoczętego posta, te zdania wydawały mi się głupie.
    Potrzebuję do pisania ciszy i spokoju, a tego u mnie prawie brak. Będę musiała chyba brać zeszyt i długopis ze sobą do wanny.
    Zyskam swój kąt, gdy urządzimy chłopakom pokój. Ale to najwcześniej na wiosnę. Wtedy w sypialni będę miała swoje biurko i laptopa pod ręką. Teraz muszę go chować do szafki i wyciągać, gdy chcę coś napisać.
    Okazuje się, że blogowanie to nie taka prosta sprawa. Przynajmniej w moim przypadku. Na razie się nie poddaję :)

    Ponad tydzień temu odebrałam w końcu prawo jazdy. I jeżdżę! Na razie z Manieczkiem, niezwykle cierpliwym. Trenujemy trasy do moich ulubionych sklepów :)