wtorek, 31 stycznia 2012

Cały grudzień...

Cały grudzień i styczeń u nas pod znakiem chorób. Paweł już zdrowy, Tomuś jeszcze kaszle, ale tak, że biedaczek spać nie może. W związku z tym leżę koło niego i szukam sposobów na poskromienie kaszlu. Na szczęście po jakichś dwóch godzinach mamy naszą błogą ciszę. Ogarnia mnie senność i zasypiam.
I tak mniej więcej od dwu miesięcy wyglądają moje wieczory: Walka z kaszlem, walka z gorączką, biegunką, wymiotami itp. Mam dosyć, zwłaszcza pobytów na oddziale ratunkowym w związku np. z wymiotami.

W wolnych chwilach, kiedy mogę usiąść, czytam Martina Seligmana Optymizmu można się nauczyć. Mam nadzieję, że się nauczę, bo wyszło mi, że jestem pesymistką (zawsze myślałam, że jestem optymistką). Ale za to poziom nadziei mam wysoki :)
W wolnych chwilach, kiedy nie mogę usiąść, bo sprzatam, słucham Trudi Canavan pierwszą część Trylogii Czarnego Maga. Z powieścią na uszach sprząta mi się przyjemniej i szybciej.

sobota, 7 stycznia 2012

Na szczęście już po

"Mam nadzieję, że w nowym roku będzie spokojniej". Tak pisałam, ale na spokój na samiusieńkim początku tego roku to raczej nie liczyłam. Byliśmy bowiem umówieni w Centrum Zdrowia Dziecka na badanie serduszka metodą Holtera, co oznaczało, że będziemy przebywać w szpitalu trzy dni. Na szczęście nie całe.

Młodemu dwa razy w trakcie badania EKG wyszło zaburzenie rytmu. U kardiologa znaleźliśmy się w ramach badań z okazji bilansu czterolatka. Badania w szpitalu na szczęście wykazały, że ten zaburzony rytm to tylko w stanie spoczynku. Kiedy synuś jest w ruchu - a w ruchu jest nieustannie (chyba że mu każą leżeć do  badania, to ładnie nieruchomieje na 5 minut) - wszystko gra, tzn. serce bije jak należy. I zalecaja nam tylko kontrolę za rok w poradni kardiologicznej.

Na szczęście jest dobrze, ale co przeżyłam w tym szpitalu, to moje. Tylu interesujących i wymagających zbadania rzeczy to moje dziecię dawno nie widziało. Dobrze, że aparatu, który miał na sobie dobę nie zdecydował się "rozpracować". Zostało to mu absolutnie zakazane, a samo urządzenie miało zegar, na który z przyjemnością Pawełek spoglądał co chwila i oznajmiał wszystkim, która godzina. Nie wpadłam natomiast na to, że może w ciągu 30 sekund, kiedy weszłam do toalety, rozkręcić lampę wbudowaną w ścianę. Na szczęście udało mi się ją złożyć i poskręcać. Innym razem o mało co nie zalał łazienki. A swoją drogą: po co są krany prowadzące prosto na podłogę?

I znowu - jak kilka lat temu -  poznałam w mamy, które żyją ze świadomością, że ich dzieci są poważnie nieuleczalnie chore...