czwartek, 24 listopada 2011

Codzienność

Im dłuższe przerwy robię w pisaniu, tym trudniej mi się do tego pisania zabrać.

Zawsze wydaje mi sie, że nie mam o czym pisać. Zwykła codzienność. Właściwie ciągle to samo.

Tomaszek nam się już rozgadał. Nadaje po swojemu, ale można już wyłowić z tego potoku - głównie - samogłosek słowo popcorn, które u niego brzmi jakoś tak: koką :) Przy czym prowadzi nas do kuchni i pokazuje na wielką zieloną miskę, w której zwykle Maniek serwuje właśnie popcorn. No i wreszcie synuś potrafi zamiauczeć jak kotek, ale basem: muuaaa. Dlatego na początku można by wziąć ten dźwięk za muczenie krowy, gdyby nie to, że mały pokazuje na futrzaka na zdjęciu. Krowy na żywo jeszcze nie widział.

Starsza moja latorośl pobiła się we wtorek z kolegą w przedszkolu. Dlatego wtorek miałam totalnie do d... . Pewnie przeżywam to bardziej niż by należało, ale ja już tak mam. Trochę pociesza mnie fakt, że te ślady po pazurkach mojej pociechy kolega zyskał po uprzednim duszeniu mojego synka. Ale niestety nie wiem, kto kogo sprowokował, bowiem Pawełkowi ostatnio dość łatwo przychodzi kłamstwo.

Takie codzienne troski i radości.


piątek, 4 listopada 2011

Mimo wszystko

Jesienne słońce nastraja mnie mimo wszystko optymistycznie.

"Mimo wszystko", bo ranek miałam raczej burzliwy i wyczerpujący. Ponad pół godziny trwała próba sił: Pawełek kontra mama. Chodziło o to, by synuś ubrał się sam. Od czasu do czasu w niego wstępuje uparty osiołek, chociaż raczej rzekłabym oślisko, które niemądrze tkwi przy swoim i jedynym jego celem jest pokazanie, że to on tu rządzi, co oczywiście jest nieprawdą :) Uparciuch złamał się w końcu, gdy Tomuś  ukochał płaczącego brata i pomagał mu zdjąć spodnie z piżamki.

Niby nic takiego, cel swój osiągnęłam i kiedy Paweł oblał się później sokiem, bez słowa przebrał się sam, a jednak wyczerpuje mnie coś takiego i ciągle się zastanawiam, jak długo jeszcze będę walczyć z tym ośliskiem, które czasem w niego wstępuje.

Bo wiecie, ja kocham spokój :)