piątek, 30 grudnia 2011

Mam to w nosie!

Po świętach. I bardzo dobrze. Wolę jak jest zwyczajnie.. Z tymi moimi żywiołami wole stały rytm zwykłych dni.

Przez całe święta Tomuś był chory. W Wigilię o 15 miał nawet ponad 40 stopni gorączki. Poszliśmy na dyżur do naszej przychodni, ale nic oprócz gorączki nie zauważono. We wtorek nasza pani doktor stwierdziła anginę i zaaplikowała antybiotyk.

W czwartek przed świętami, kiedy leżałam już z Pawełkiem w łóżku (koło 21.00), ten wyznał mi:
- Wies, włozyłem do nosa gumkę.
- I co? - spytałam z niepokojem.
- I ona tam jest. Ale mnie nie boli.

Kazałam wydmuchać, ale się nie udało. Zajrzałam do dziurki w nosku i nic nie zauważyłam. Mala gumka recepturka.
Pognaliśmy na dyżur do przychodni. Lekarka zajrzała. Nic nie zobaczyła. Skierowała na laryngologię do szpitala oddalonego o 23 km. Pojechalismy.
Lekarz dyżurny sprawdził wszystko dokładnie, dał lekarstwo obkurczające naczynia krwionośne w nosku i jakimś ssakiem o mało co młodemu nie wyssał mózgu. Stwierdził, że gdyby tam coś było, to by to wyjął. NIC TAM NIE BYŁO.  Lepiej bym się czuła, gdyby jednak coś wyjął. Tak, żebym uwierzyła, że tam NIC nie ma.
Po nas do gabinetu wchodził z rodzicami chłopczyk, który coś sobie włożył do ucha.

Po powrocie do domu (koło północy) mieliśmy z Mańkiem poszukać tej nieszczęsnej gumki, ale babcia czekając na nas wysprzątała nam mieszkanie. Zaczęłam więc szukać w necie informacji na temat ciał obcych w nosie. Napisali, że jeśli tam coś jest, to po dwóch, trzech dniach z nosa poleci krew. Postanowiłam, więc czekać, chociaż się martwiłam. Zadawałam Pawełkowi pytania: a może ją wsadziłeś do nosa i wyjąłeś? a może połknąłeś? Przez chwilę nawet rozważałam możliwość włożenia sobie do nosa recepturki, by sprawdzić, czy łatwo ją wyjąć, ale oczywiście ten pomysł był absurdalny, a wstyd, gdybym ja musiała jechać do lekarza wyjmować coś z nosa chyba by mnie kosztował sporo zdrowia.

Gumki jednak nie było.

Mam nadzieję, że w nowym roku będzie spokojniej :)



poniedziałek, 12 grudnia 2011

Gimnastyka

Początek grudnia dla nas bardzo ciężki. Najpierw moja sześciodniowa (!) migrena i jeszcze w jej trakcie choroba dzieci, biegunka z wyskoką gorączką. Trzy noce nie przespane i w ruchu. Zaglądanie do pieluszki co 5 minut. Wstawanie i podnoszenie 14 kg na przewijak chyba z milion razy. Gimnastyka, że hej! Widać, że brakuje mi ruchu, bo od razu od tej gimnastyki schudłam kilogram. Teraz już z maluchami prawie dobrze, ale dietkę jeszcze trzymamy i poimy dzieciaki.

Na wiosnę chcemy zrobić u nas w mieszkaniu wielkie przemeblowanie. Z sypialni zrobimy salon, z salonu pokój chłopaków, a z pokoju Pawełka sypialnię :) Już teraz zaczął się spór między mną a Mańkiem o to, jak ma stać nasze łóżko. Oczywiście ja się nie poddam :)

Szczerze mówiąc to najchętniej bym się stąd wyprowadziła. Najlepiej do przytulnego domku z ogródkiem w jakimś miłym i wygodnym miejscu. No i oczywiście z moimi chłopakami :)


czwartek, 24 listopada 2011

Codzienność

Im dłuższe przerwy robię w pisaniu, tym trudniej mi się do tego pisania zabrać.

Zawsze wydaje mi sie, że nie mam o czym pisać. Zwykła codzienność. Właściwie ciągle to samo.

Tomaszek nam się już rozgadał. Nadaje po swojemu, ale można już wyłowić z tego potoku - głównie - samogłosek słowo popcorn, które u niego brzmi jakoś tak: koką :) Przy czym prowadzi nas do kuchni i pokazuje na wielką zieloną miskę, w której zwykle Maniek serwuje właśnie popcorn. No i wreszcie synuś potrafi zamiauczeć jak kotek, ale basem: muuaaa. Dlatego na początku można by wziąć ten dźwięk za muczenie krowy, gdyby nie to, że mały pokazuje na futrzaka na zdjęciu. Krowy na żywo jeszcze nie widział.

Starsza moja latorośl pobiła się we wtorek z kolegą w przedszkolu. Dlatego wtorek miałam totalnie do d... . Pewnie przeżywam to bardziej niż by należało, ale ja już tak mam. Trochę pociesza mnie fakt, że te ślady po pazurkach mojej pociechy kolega zyskał po uprzednim duszeniu mojego synka. Ale niestety nie wiem, kto kogo sprowokował, bowiem Pawełkowi ostatnio dość łatwo przychodzi kłamstwo.

Takie codzienne troski i radości.


piątek, 4 listopada 2011

Mimo wszystko

Jesienne słońce nastraja mnie mimo wszystko optymistycznie.

"Mimo wszystko", bo ranek miałam raczej burzliwy i wyczerpujący. Ponad pół godziny trwała próba sił: Pawełek kontra mama. Chodziło o to, by synuś ubrał się sam. Od czasu do czasu w niego wstępuje uparty osiołek, chociaż raczej rzekłabym oślisko, które niemądrze tkwi przy swoim i jedynym jego celem jest pokazanie, że to on tu rządzi, co oczywiście jest nieprawdą :) Uparciuch złamał się w końcu, gdy Tomuś  ukochał płaczącego brata i pomagał mu zdjąć spodnie z piżamki.

Niby nic takiego, cel swój osiągnęłam i kiedy Paweł oblał się później sokiem, bez słowa przebrał się sam, a jednak wyczerpuje mnie coś takiego i ciągle się zastanawiam, jak długo jeszcze będę walczyć z tym ośliskiem, które czasem w niego wstępuje.

Bo wiecie, ja kocham spokój :)




poniedziałek, 31 października 2011

Na urlopie

Mój urlop ma jedną wadę : mniej się ruszam. W pracy ciągle jestem w ruchu, a w zeszłym roku miałam swoją salę na drugim (wysokim) piętrze.
Od lipca przybyło mi 2,5 kg! Mimo że biegamy na spacery, a w niektórych miejscach Tomuśka muszę brać pod pachę (psie kupy na trawnikach doprowadzają mnie do szału!), niestety sadełka przybywa. Winna jest temu też czekolada, którą uwielbiam, więc najlepiej, jak jej nie ma w domu :)

Tomuś rośnie jak na drożdżach i jest cały do schrupania. Niewiele mówi, mimo że ma już ponad półtora roku. Nie mówi mama, czasem powie tata, ale za to liczy: "tszy, tszy, tszy" i cudownie wykrzykuje "Aha!" - zupełnie jak Ciekawski George (znacie tę bajkę?) Może nie czuje potrzeby odzywania się, bo doskonale "dogaduje się" z nami na migi. Kiedy ma ochotę na kanapkę, prowadzi kogoś do kuchni, pokazuje na chlebek i masełko :)

 A oto on:




czwartek, 20 października 2011

"Kocham panią X."

Wreszcie mam chwilę, by coś napisać. Młodszy synuś śpi, starszy w przedszkolu, a babcia gdzieś biega po mieście.

Napisałam kilka dni temu w wannie tekst o naszych zeszłorocznych  perypetiach z przedszkolem. Nabazgrałam tego siedem stron, a i to nie wydaje mi się wszystko, co chciałabym w tej materii powiedzieć.

Zacznę więc od końca, tzn. od tego, co jest teraz. A teraz jest dobrze. Młody nie biegnie do przedszkola jak na skrzydłach, ani nie trenuje jak synuś Mleczkowej dostania się do przedszkola w trudnych warunkach, ale mówi, że mu się w przedszkolu podoba i idzie do niego normalnie, czyli bez uciekania, wrzasków, kładzenia się na ziemi, walki z tymi, którzy go ubierają, a więc z mamą, tatą i babcią.

Pierwszego września pani X (wychowawczyni Pawełka w zeszłym roku) zaproponowała przeniesienie go do pięciolatków. Ha! miałam takie marzenia w czasie wakacji, żeby pani X dała nam spokój, tzn. poszła na urlop i sobie odpoczęła, dostała lepszą pracę tudzież wygrała w totolotka. Nie sądziłam, że moje marzenie może się spełnić w prostszy sposób. I wiecie co? Wypaliło! Mój syn lepiej odnajduje się wśród starszych dzieci i lubi nowe panie.

Teraz z perspektywy czasu mogę stwierdzić, ze pani X może nie jest złą nauczycielką, może nawet jest świetną wychowawczynią dla dzieci, ale kompletnie nie potrafi rozmawiać z rodzicami (co było przyczyną moich bezsennych nocy, braku apetytu oraz niechęci do tejże pani). A to jednak jest ważny element pracy nauczyciela.

A synuś swoją nową sytuację podsumował pewnego razu tak:
P. : Kocham panią X.
Ja: Dlaczego?
P.: Bo mnie przeniosła do pięciolatków.

:)

niedziela, 9 października 2011

Nie taka prosta sprawa...

    Już nie wiem, ile miałam podejść do napisania kolejnej blotki. Najczęściej było tak, że tylko udawało mi się zalogować. Czasem skrobnęłam dwa zdania i musiałam kończyć, a kiedy po dwu dniach wracałam do rozpoczętego posta, te zdania wydawały mi się głupie.
    Potrzebuję do pisania ciszy i spokoju, a tego u mnie prawie brak. Będę musiała chyba brać zeszyt i długopis ze sobą do wanny.
    Zyskam swój kąt, gdy urządzimy chłopakom pokój. Ale to najwcześniej na wiosnę. Wtedy w sypialni będę miała swoje biurko i laptopa pod ręką. Teraz muszę go chować do szafki i wyciągać, gdy chcę coś napisać.
    Okazuje się, że blogowanie to nie taka prosta sprawa. Przynajmniej w moim przypadku. Na razie się nie poddaję :)

    Ponad tydzień temu odebrałam w końcu prawo jazdy. I jeżdżę! Na razie z Manieczkiem, niezwykle cierpliwym. Trenujemy trasy do moich ulubionych sklepów :)


sobota, 24 września 2011

Początek

Zaczynam :)

Zeszły rok szkolny ( lata dzielę na lata szkolne z racji tego, że nigdy nie przestałam chodzić do szkoły), był dla mnie straszny. Powrót do pracy, nowe obowiązki (z zaskoczenia) i przedszkole, a do tego jeszcze kurs prawa jazdy. 

Jeśli chodzi o pracę, to po prostu zajmowała mi więcej czasu – da się przeżyć, ale najgorsze było przedszkole. Pawełek nie mógł się przyzwyczaić. Na początku były choróbska, a później przez trzy tygodnie szedł do przedszkola dosłownie rycząc. Cały blok o 7.15 był stawiany na nogi, bo my schodziliśmy z ostatniego piętra. Nigdy nie wiedziałam, jaki ranek mnie czeka: czy będzie tylko płacz, czy uciekanie i ubieranie na siłę. W końcu przestał się buntować, ale ciągle z tym przedszkolem były problemy. Z panią wychowawczynią jakoś nie mogłyśmy znaleźć wspólnego języka. 

Kiedy wracaliśmy z Mańkiem z pracy, cały czas poświęcaliśmy dzieciom. Pawełek był też zazdrosny o Tomka. O 20.00 dzieci były już w łóżkach i usypianie trwało tak do 21.00. Dopiero wtedy mogłam zabrać się do…  pracy. Przygotować się na następny dzień, sprawdzić, co miałam do sprawdzenia itd. 

Wszyscy z radością powitaliśmy wakacje. Już w lutym podjęłam decyzję, że idę na roczny urlop. 

Pierwszego września okazało się, że Pawelek jest w innej grupie i ma inne panie. Bałam się tego, jak to będzie, ale jak na razie jest o niebo lepiej i mam nadzieję, że tak zostanie : )

Egzamin na prawo jazdy udało mi się zdać, ale nie sądziłam, że będzie mnie to kosztowało tyle nerwów. Nienawidzę być oceniana. Sporo wysiłku musiałam włożyć w opanowanie stresu; i musiałam też popracować  nad wiarą w siebie, w to, że mogę zostać kierowcą.

Mam nadzieję, że ten rok będzie lepszy :)