wtorek, 29 maja 2012

Kubek i pytania.



Taki oto kubek wybrał dla mnie i podarował na Dzień Matki Pawełek. Zadałam sobie ten trud i policzyłam wszystkie serduszka umieszczone na kubeczku. Jest ich 80! A jako 81 może być zaliczony kształt ucha :) To najbardziej obserduszkowane naczynie jakie widziałam. Koniecznie też na nim musiał znaleźć się różowy, jako ulubiony kolor mamy, bo jest oczywiście dziewczynką, a w mniemaniu mojego syna wszystkie dziewczynki uwielbiają róż. Uwielbiam ten kubek :)

Jakiś czas temu Mleczkowa wyznaczyła mnie do zabawy "50 pytań". Jakoś tak mi się zdaje, że wielu chętnych do zadawania mi pytań nie będzie, ale żeby nie było, że się migam, to jeśli ktoś chce to niech wali śmiało pod tym postem.




środa, 16 maja 2012

Co słychać

Powoli zaczynam myśleć już o moim powrocie do pracy. Za miesiąc spotkam się z szefostwem i chciałabym ich przekonać do swojego pomysłu na mój powrót. Ale czy przekonam? Oni są nieprzewidywalni i niestety nie kierują się logiką. Faktem jest, że muszę się przygotować do tej rozmowy i coraz częściej myślę o tym.

Tomusiek ma przepisane okularki i szukamy dla niego oprawek. Takich, żeby były wygodne, trwałe i oczywiście ładne. Teraz to tylko Hała (tak Pawełka nazywa Tomuś) będzie w domu bez okularów.

Sobotę i niedzielę spędziliśmy na weselu. Miałam lekką tremę przed tą imprezą, bo wiedziałam, że będą na niej goście z różnych stron świata. Taki strach przed nieznanym.
Było świetnie, pełny luz i  to, że Maniek zapomniał krawatu nie miało najmniejszego znaczenia. Chociaż na początku, kiedy zobaczyłam narzeczoną świadka, piękną Chinkę w oryginalnym kapelusiku i sukni z głębokim dekoltem na plecach, a później zaraz panią w ogromnym kapeluszu i matkę młodego z czymś tam na głowie i woalką naciągniętą na twarz, myślałam, że wszyscy goście będą tak stojnie ubrani. Okazało się, że matka młodego to wyjątkowy oryginał, Chineczka po ceremonii w kościele zdjęła kapelusik, na długiej sukni zawiązała supeł, żeby jej się nie plątała, a pani z ogromnym kapeluszem, gdy się go pozbyła, wyglądała bardzo zwyczajnie. Jak reszta gości.
Jak później się dowiedziałam oprócz francuskiej rodziny młodego byli przyjaciele obojga młodych z Niemiec, Holandii, Wielkiej Brytanii, Białorusi, Litwy, Austrii, Luksemburga, Australii i Chin. Trochę nas zadziwiła ta różnorodność. Muszę jednak przyznać, że bardzo mi się podobało. To chyba pierwsze wesele, które chętnie bym powtórzyła, bo raczej nie jestem fanką wesel.
Atrakcyjność tej imprezy podnosiła nasza wolność od dzieci trwająca aż przez dwa dni i oczywiście możliwość spania do dziewiątej.
Spotkałam się też z dawno niewidzianą rodziną i nawet oprowadziłam Manieczka po domu mojego wujka, gdzie spędziłam, między innymi z panną młodą wiele cudownych chwil w dzieciństwie. Na starość robię się sentymentalna.

 Maluchy po naszym powrocie jakieś takie wydają mi się słodsze. Jeśli tak na mnie/na nich działają rozłąki, to trzeba zaplanować następną ;)