czwartek, 21 lutego 2013

Zapał

Tomusiek, umiarkowany fan Boba Budowniczego, przystępując do zabawy klockami sam do siebie woła:
- Czy dam ladę (radę)?!
I sam sobie odpowiada ochoczo:
- Tak, dam ladę!

wtorek, 19 lutego 2013

Króciutko

Prawie na kolanach, ale dotarliśmy do ferii zimowych. I dopadły nas choroby, więc siedzimy w domu.
Za nami przyjęcie urodzinowe chłopaków. Coraz częściej bawią się już razem (to super), ale niestety jeszcze częściej wojują ze sobą o wszystko (masakra!).
Czekamy na wiosnę. To znaczy ja czekam :)
Mimo że mam sporo pracy nawet w czasie urlopu, to jednak odpoczywam, praca w domu to jednak co innego, niż codzienne meldowanie się u szefa.
Dopadła mnie razem z chorobą niechęć wychodzenia z domu, a chciałam się spotkać z przyjaciółkami, odwiedzić fryzjera, zamówić rolety, pójść do przychodni po skierowania dla dzieci... I chyba będę to załatwiać dopiero w piątek, i to tylko to, co konieczne, czyli pójdę po te skierowania.

Do poczytania :)

poniedziałek, 24 grudnia 2012

Wesołych Świąt


Oto jeden z Mikołajów narysowany przez Pawełka. Młody nie rwie się specjalnie do rysowania, a ma ćwiczyć rękę. Mazakami to atrakcja, więc jest wymazakowany święty. Rysowany z pasją, że aż dziura na wylot :)

Wesołych, spokojnych świąt Wam życzę. Wypocznijcie i cieszcie się zdrowiem.
:)

środa, 14 listopada 2012

Rozmowy w drodze

 Poniedziałek.Wracamy z Pawełkiem z przedszkola i rozmawiamy:
- Wiesz mamo, przygotowujemy jasełka i pani rozdawała role.
- Tak? I jaką masz rolę?
- Chyba Smoka Wawelskiego.
- Smoka? A co on robi w jasełkach?
- Goni Pana Jezusa.

Wtorek.
- I jak? Jesteś tym Smokiem Wawelskim?
- Nie.
- A jaka masz rolę?
- Chyba będę Dziewczynką z Zapałkami.
- Ale to jest DZIEWCZYNKA!
- Ale ma ZAPAŁKI! :)

Środa.
- No to kim w końcu będziesz w tych jasełkach?
- Pasterzem :/


niedziela, 28 października 2012

Biało

Biało, czysto, odświętnie. Synkowie z noskami przy szybie. Zachwyceni :)

Mój nastrój też się poprawił. Ból głowy przechodzi i stresy, które w tym tygodniu przeżywałam w pracy, opadły. I cieszy mnie ten śnieg, chociaż zimy nie lubię  i w poniedziałek przyjdzie mi lecieć na autobus, bo opony mam łyse, a wymiana zamówiona dopiero na środę (i tak dobrze, bo kolejki strasznie długie się zrobiły).

Czuję się jakby mi ktoś z życiorysu wyciął wrzesień i październik. Pracuję na okrągło. Z przerwami na krótkie spanie i zaganianie dzieci do spania, robienie kolacji smykom. To wszystko. Mam nadzieję, że od listopada będzie lżej, chociaż na dobitkę poniedziałek i wtorek szkolenie, czyli po 12 godzin w pracy.

Chłopaki coraz słodsze i nawet potrafią się razem bawić. O, i jeszcze dwa razy Pawełek uśpił wieczorem Tomeczka (opowiedził mu bajeczkę o Ebe i Obo), bo wtedy akurat nie miałam czasu.