niedziela, 28 października 2012

Biało

Biało, czysto, odświętnie. Synkowie z noskami przy szybie. Zachwyceni :)

Mój nastrój też się poprawił. Ból głowy przechodzi i stresy, które w tym tygodniu przeżywałam w pracy, opadły. I cieszy mnie ten śnieg, chociaż zimy nie lubię  i w poniedziałek przyjdzie mi lecieć na autobus, bo opony mam łyse, a wymiana zamówiona dopiero na środę (i tak dobrze, bo kolejki strasznie długie się zrobiły).

Czuję się jakby mi ktoś z życiorysu wyciął wrzesień i październik. Pracuję na okrągło. Z przerwami na krótkie spanie i zaganianie dzieci do spania, robienie kolacji smykom. To wszystko. Mam nadzieję, że od listopada będzie lżej, chociaż na dobitkę poniedziałek i wtorek szkolenie, czyli po 12 godzin w pracy.

Chłopaki coraz słodsze i nawet potrafią się razem bawić. O, i jeszcze dwa razy Pawełek uśpił wieczorem Tomeczka (opowiedził mu bajeczkę o Ebe i Obo), bo wtedy akurat nie miałam czasu.



sobota, 22 września 2012

Powrót do pracy

Pod koniec sierpnia zrobiliśmy remont mieszkania. Zdążyliśmy z tym, co najważniejsze, tzn. malowaniem i przemeblowaniem, szczegóły czekają na trochę naszego wolnego czasu. Najważniejsze, że odzyskaliśmy naszą sypialnię tylko dla siebie i nikt nam nie skacze po łóżku wnosząc do niego, co tylko się da. A, i mam też w sypialni swoje królestwo z biureczkiem :)

Wrzesień to dla nas zwariowany czas. Śpię co najwyżej 5 godzin na dobę, ciągle jest coś do napisania, do przygotowania. Zaczęłam też jeździć do pracy samochodem, co na razie jeszcze przeżywam, dlatego wyjeżdżam wcześniej, żeby przyjechać na pusty parking :) Jestem więc w pracy o 7.20. Około 7.30 na parkingu przed szkołą zaczyna się prawdziwy najazd: rodzice, pracownicy - nie na moje nerwy i umiejętności. Piję więc sobie z rana w pracy kawkę, jem śniadanie i mam czas jeszcze chwilę pogadać z koleżankami, bo później to już zaczyna się gonitwa.

Zdarzają się jeszcze słoneczne popołudnia, więc gdy odbiorę Pawełka z przedszkola, siedzę jeszcze jakiś czas na placu zabaw, który trudno ominąć, bo wychodzimy z budynku przedszkola prosto na otwartą bramę placu. Trochę ruchu i zabawy z kolegami jest młodemu bardzo potrzebne, niech się uspołecznia :) , bo najbardziej  lubi się bawić sam. Ja też się uspołeczniam rozmawiając czasem z innymi mamami :) To jest jeszcze jeden z uroków macierzyństwa: nawiązywanie znajomości z rodzicami kolegów naszych pociech. Nie za bardzo się do tego rwę, ale cóż zrobić.

Tyle na razie. Niech żyje sobota! :)

czwartek, 13 września 2012

Słów parę

Mam wrażenie, że nie dożyję przyszłych wakacji. Jestem okropnie zmęczona i coś mnie bierze. Chłopaki chore. Tylko Maniek się jakoś trzyma.
Nie wiem, kiedy naskrobię coś więcej.

Do napisania :)

środa, 15 sierpnia 2012

Razem

U nas remont. Dzieci porozwoziliśmy  po babciach i ciociach. Jest super. Remontujemy, odpoczywamy. Razem :) Szkoda tylko, że na te remonty tyle kasy idzie.

Wczoraj była nasza 6 rocznica ślubu, ale postanowiliśmy ją sobie przenieść na dziś, bo wczoraj mieliśmy akurat sporo spraw do pozałatwiania. Osobno.

Marzę, żeby dzieciaki były starsze. Szkoda tylko, że my nie jesteśmy coraz młodsi  :D
Maniek jest najlepszym mężem jakiego sobie mogłam wymarzyć i jak sobie pomyślę, że mogłabym być w związku z M., którego niektórzy z Was znają z opisów na moim starym blogu, to uzmysławiam sobie, jaką ogromną przysługę zrobił mi ten M. kończąc nasze bycie razem. Po prostu moje życie byłoby smutne. Żeby nie wdawać się w szczegóły określę to słowami:"nie nadawaliśmy na tych samych falach" - zupełnie. Maniek to co innego :)))) Jest nam razem dobrze. Bardzo :D

Zawsze chciałam coś napisać o Manieczku, o nas, jakie to mam "szczęście, które się nie zdarza" i zawsze brakowało mi czasu, słów, ochoty na formułowanie myśli. To dzisiaj proszę, jest :) Niewiele, żeby nie przesadzić ze słodyczą, którą może nie wszyscy lubią :)

Lecę świętować :)



sobota, 14 lipca 2012

Jestem rozczarowana

Tyle mam pomysłów. Tyle chciałabym zrobić, a czasu jakby ubywa. Szkoda, że człowiek musi spać. Po urodzenia dziecka powinien się włączać ( na stałe) w organizmie matki jakiś inny tryb, taki, żeby czuła się wyspana już po dwóch godzinach. Ojcu też by się to przydało :)
Boję się, ze życia mi nie starczy...

Dziś też odbyłam rozmowę z szefem ( we wrześniu wracam do pracy), o którą sama poprosiłam, bo chciałam zmienić coś w tej swojej pracy. Pojechałam z gotowym projektem, ale niestety nie wywołałam u szefa entuzjazmu, jaki powinien - zdaniem mojej koleżanki - okazać po obejrzeniu, co przygotowałam. No cóż, po raz kolejny zostałam sprowadzona na ziemię i uprzytomniłam sobie, że wracam do tego samego bagienka, co przed urlopem. Jestem rozczarowana.

Idę spać.