Powoli zaczynam myśleć już o moim powrocie do pracy. Za miesiąc
spotkam się z szefostwem i chciałabym ich przekonać do swojego pomysłu
na mój powrót. Ale czy przekonam? Oni są nieprzewidywalni i niestety nie
kierują się logiką. Faktem jest, że muszę się przygotować do tej
rozmowy i coraz częściej myślę o tym.
Tomusiek ma
przepisane okularki i szukamy dla niego oprawek. Takich, żeby były
wygodne, trwałe i oczywiście ładne. Teraz to tylko Hała (tak Pawełka
nazywa Tomuś) będzie w domu bez okularów.
Sobotę i
niedzielę spędziliśmy na weselu. Miałam lekką tremę przed tą imprezą, bo
wiedziałam, że będą na niej goście z różnych stron świata. Taki strach
przed nieznanym.
Było świetnie, pełny luz i to, że Maniek
zapomniał krawatu nie miało najmniejszego znaczenia. Chociaż na
początku, kiedy zobaczyłam narzeczoną świadka, piękną Chinkę w
oryginalnym kapelusiku i sukni z głębokim dekoltem na plecach, a później
zaraz panią w ogromnym kapeluszu i matkę młodego z czymś tam na głowie i
woalką naciągniętą na twarz, myślałam, że wszyscy goście będą tak
stojnie ubrani. Okazało się, że matka młodego to wyjątkowy oryginał,
Chineczka po ceremonii w kościele zdjęła kapelusik, na długiej sukni
zawiązała supeł, żeby jej się nie plątała, a pani z ogromnym kapeluszem,
gdy się go pozbyła, wyglądała bardzo zwyczajnie. Jak reszta gości.
Jak
później się dowiedziałam oprócz francuskiej rodziny młodego byli
przyjaciele obojga młodych z Niemiec, Holandii, Wielkiej Brytanii,
Białorusi, Litwy, Austrii, Luksemburga, Australii i Chin. Trochę nas zadziwiła ta
różnorodność. Muszę jednak przyznać, że bardzo mi się podobało. To
chyba pierwsze wesele, które chętnie bym powtórzyła, bo raczej nie
jestem fanką wesel.
Atrakcyjność tej imprezy podnosiła
nasza wolność od dzieci trwająca aż przez dwa dni i oczywiście możliwość
spania do dziewiątej.
Spotkałam się też z dawno niewidzianą
rodziną i nawet oprowadziłam Manieczka po domu mojego wujka, gdzie
spędziłam, między innymi z panną młodą wiele cudownych chwil w
dzieciństwie. Na starość robię się sentymentalna.
Maluchy po naszym powrocie jakieś takie wydają mi się słodsze. Jeśli tak na mnie/na nich działają rozłąki, to trzeba zaplanować następną ;)