poniedziałek, 10 lipca 2017

Zwierzaki

Pierwszy raz w życiu mam zwierzaki (nie licząc chomika, który zdechł po miesiącu i mieszkańców akwarium, czyli rybek i ślimaków, którymi opiekowałam się przez pół roku). Teraz mam prawdziwe zwierzęta - psa i kota.

Psinka ma lat 10, ocalona przed oddaniem do schroniska. Kocha nas wszystkich i nadaje się doskonale na pierwszego psa. Lubi uciekać, ale nie oddala się bez człowieka. Ciężko ją tylko zwabić  z powrotem za furtkę. Muszę użyć wtedy pasztetu.

Kotek jest mały, ma dwa miesiące. Z nami mieszka dwa tygodnie. Już upolował muchę i ją zjadł. Liczę na to, że ewentualne myszy zginą równie szybko.

Zwierzęta to duży plus nowego miejsca. Wielki minus to ten, że całe to miejsce nie znajduje się w centrum mojej starej dzielnicy.

Kilka razy się przeprowadzałam. Przyzwyczajanie się do nowego miejsca trwało najkrócej rok.


niedziela, 25 czerwca 2017

Pliszka siwa

Przyzwyczajanie się trochę potrwa, zwłaszcza, że remont ciągnie się już od lutego, a końca nie widać. Dopiero, kiedy pozbędę się robotników, może zaznam spokoju.

Miejsce, w którym teraz mieszkamy, to niezłe obserwatorium przyrody. Sporo się tu dzieje.

Zawsze miałam słabość do ptaków. Chyba odkąd kupiłam kieszonkowy przewodnik "Ptaki w parku i ogrodzie". Lubię wiedzieć, co widziałam.

Dzisiaj więc pliszka siwa, która często spaceruje po naszym trawniku lub po drodze.


Zdjęcie z Wikipedii.

wtorek, 4 kwietnia 2017

Nowe

Przeprowadziliśmy się. Przyzwyczajamy się.
Czy ja się przyzwyczaję? Czy pokocham to miejsce?

niedziela, 29 grudnia 2013

Słodkie chwile

Chłopcy wpadają do pokoju z groźnymi minami, jeszcze groźniejszymi okrzykami, z oczu lecą iskry, powietrze tną papierowe miecze. O matko!

- Który z wojowników ucałuje mamę? - pytam wesoło.
I zasypuje mnie słodka lawina uśmiechniętych buziaków.

sobota, 14 grudnia 2013

Czas zacząć żyć świętami

Święta już za chwilę, a u mnie jeszcze ani posprzątane, ani przystrojone. Chciałabym dla dzieci, dla siebie i oczywiście dla Mańka.

Moja praca wyniszcza mnie i już nie chodzi tylko o to, że tej pracy jest dużo, ale pojawiają się sprawy, z którymi się nie zgadzam, z którymi właściwie nikt z nas się nie zgadza, a które musimy robić.  Jestem już teraz nie tylko fizycznie, ale i psychicznie zmęczona, rozdarta. Wielu z nas pracuje już teraz bo musi utrzymać swoje rodziny. Radość, którą dawała nam praca, została powolutku, ale skutecznie zamordowana. Jak tylko znajdę jakąś możliwość ucieczki, uciekam.

A teraz, by nie zwariować, czas zacząć żyć świętami :)