Poranna kawa. Dobudzam się w fotelu, jednym okiem zerkając na monitor i próbując czytać wiadomości. Pawełek wyraźnie rozpoczyna Dzień Bez Zamykania Buzi. Nie pozwala mi przeczytać nawet zdania. Marudzę.
Synuś nachyla się do mnie, lekko potrząsa moim kolanem i składając usta w ciup, przemawia łagodnie:
- Co, zły humorek mamy? Tak?
środa, 4 kwietnia 2012
piątek, 16 marca 2012
Urodzinowo
Od dzisiaj zaczynam więc imprezowanie, które będzie trwało do niedzieli.
Przypadkiem odkryłam wczoraj wieczorem, szafirki i lizaki, które przygotował z pomocą babci Pawełek. Kładę się więc spać, bo prawdopodobnie o szóstej pobudka. Słodka :)
wtorek, 13 marca 2012
Sposób na Pawełka
Sposób na "Pawełka" jest prosty: zjeść go :) Niestety na Pawełka z krwi i kości na razie sposobu nie znalazłam.
Jestem niespokojna. Nieustannie myślę o tym moim dziecku. Nie jest lekko. Gdyby nie to, że nie ma kłopotów z koncentracją (potrafi słuchać czytanych przez nas czy panią w przedszkolu opowiadań, bierze udział w zajęciach) można by go podejrzewać o ADHD. Na szczęście to nie to.
Przedszkolna pani psycholog nie powiedziała mi niczego, czego bym nie wiedziała. Poradziła mi jednak, by zrobić mu badanie EEG. Zrobić nie zaszkodzi.
Szukam sposobu na to moje dziecko. Szperam, czytam, myślę. Pochłonęło mnie to całkowicie.
Najpierw myślałam, że nie będę o tym tu pisać, bo nikogo to nie interesuje, ale tak bardzo zajmuje to moje myśli, że o niczym innym na razie nie mam ochoty pisać.
Lubię rozwiązywać problemy od razu i szybko. Niestety wychowanie dziecka to nie jest sprawa, którą można załatwić w jeden dzień. Szukam. Znalazłam interesująca stronę www.dzikiedzieci.pl i badam ją. To co w niej proponują autorki jest jakąś alternatywą dla superrad Superniani.
*
Na piątek jestem umówiona na wieczór w meksykańskiej restauracji z trzema moimi najlepszymi przyjaciółkami :)
sobota, 18 lutego 2012
Urodziny
Pięć dni migreny wystarczy, by starania o lepszą figurę wzięły w łeb. Oczywiście od jutra, a właściwie od dziś, znowu się staram. Chociaż nie wiem, jak się zachowam wobec tortu, który zamówiłam na niedzielę. Świętować bowiem będziemy urodziny Pawełka i Tomusia. Pawła piąte, Tomka drugie. Obaj są z lutego, więc odprawiamy uroczystość hurtem.
Ze starszego synusia ostatnio zrobiła się niezła maruda. Może to taki czas i przejdzie mu. Młodszy zaś jest przekomiczny. Dziś wieczorem żegnał się z wodą wlatującą do odpływu w wannie, drąc się co sił w płucach: pa paaa!
Moja najlepsza przyjaciółka Ada (pisałam o niej na onecie) spodziewa się dziecka, syna. Bardzo się cieszę, bo nasze chłopaki będą się w przyszłości razem bawić, a my popijając kawkę (to jest baaaaardzo optymistyczna wersja) ich doglądać.
Przybędzie nam też wspólnych tematów. Ada wcześnie wyszła za mąż i wcześnie urodziła dzieci (córka ma 18 lat, a syn 15), a ja przeciwnie, wszystko późno :) Zawsze troszkę żałowałam, że nasze dzieci dzieli taka różnica wieku, a tu proszę: niespodzianka :)
I tym sposobem wszystkie moje najbliższe przyjaciółki (trzy) mają małe dzieci (Ada w maju).
wtorek, 31 stycznia 2012
Cały grudzień...
Cały grudzień i styczeń u nas pod znakiem chorób. Paweł już zdrowy, Tomuś jeszcze kaszle, ale tak, że biedaczek spać nie może. W związku z tym leżę koło niego i szukam sposobów na poskromienie kaszlu. Na szczęście po jakichś dwóch godzinach mamy naszą błogą ciszę. Ogarnia mnie senność i zasypiam.
I tak mniej więcej od dwu miesięcy wyglądają moje wieczory: Walka z kaszlem, walka z gorączką, biegunką, wymiotami itp. Mam dosyć, zwłaszcza pobytów na oddziale ratunkowym w związku np. z wymiotami.
W wolnych chwilach, kiedy mogę usiąść, czytam Martina Seligmana Optymizmu można się nauczyć. Mam nadzieję, że się nauczę, bo wyszło mi, że jestem pesymistką (zawsze myślałam, że jestem optymistką). Ale za to poziom nadziei mam wysoki :)
W wolnych chwilach, kiedy nie mogę usiąść, bo sprzatam, słucham Trudi Canavan pierwszą część Trylogii Czarnego Maga. Z powieścią na uszach sprząta mi się przyjemniej i szybciej.
Subskrybuj:
Posty (Atom)
