sobota, 7 stycznia 2012

Na szczęście już po

"Mam nadzieję, że w nowym roku będzie spokojniej". Tak pisałam, ale na spokój na samiusieńkim początku tego roku to raczej nie liczyłam. Byliśmy bowiem umówieni w Centrum Zdrowia Dziecka na badanie serduszka metodą Holtera, co oznaczało, że będziemy przebywać w szpitalu trzy dni. Na szczęście nie całe.

Młodemu dwa razy w trakcie badania EKG wyszło zaburzenie rytmu. U kardiologa znaleźliśmy się w ramach badań z okazji bilansu czterolatka. Badania w szpitalu na szczęście wykazały, że ten zaburzony rytm to tylko w stanie spoczynku. Kiedy synuś jest w ruchu - a w ruchu jest nieustannie (chyba że mu każą leżeć do  badania, to ładnie nieruchomieje na 5 minut) - wszystko gra, tzn. serce bije jak należy. I zalecaja nam tylko kontrolę za rok w poradni kardiologicznej.

Na szczęście jest dobrze, ale co przeżyłam w tym szpitalu, to moje. Tylu interesujących i wymagających zbadania rzeczy to moje dziecię dawno nie widziało. Dobrze, że aparatu, który miał na sobie dobę nie zdecydował się "rozpracować". Zostało to mu absolutnie zakazane, a samo urządzenie miało zegar, na który z przyjemnością Pawełek spoglądał co chwila i oznajmiał wszystkim, która godzina. Nie wpadłam natomiast na to, że może w ciągu 30 sekund, kiedy weszłam do toalety, rozkręcić lampę wbudowaną w ścianę. Na szczęście udało mi się ją złożyć i poskręcać. Innym razem o mało co nie zalał łazienki. A swoją drogą: po co są krany prowadzące prosto na podłogę?

I znowu - jak kilka lat temu -  poznałam w mamy, które żyją ze świadomością, że ich dzieci są poważnie nieuleczalnie chore...


piątek, 30 grudnia 2011

Mam to w nosie!

Po świętach. I bardzo dobrze. Wolę jak jest zwyczajnie.. Z tymi moimi żywiołami wole stały rytm zwykłych dni.

Przez całe święta Tomuś był chory. W Wigilię o 15 miał nawet ponad 40 stopni gorączki. Poszliśmy na dyżur do naszej przychodni, ale nic oprócz gorączki nie zauważono. We wtorek nasza pani doktor stwierdziła anginę i zaaplikowała antybiotyk.

W czwartek przed świętami, kiedy leżałam już z Pawełkiem w łóżku (koło 21.00), ten wyznał mi:
- Wies, włozyłem do nosa gumkę.
- I co? - spytałam z niepokojem.
- I ona tam jest. Ale mnie nie boli.

Kazałam wydmuchać, ale się nie udało. Zajrzałam do dziurki w nosku i nic nie zauważyłam. Mala gumka recepturka.
Pognaliśmy na dyżur do przychodni. Lekarka zajrzała. Nic nie zobaczyła. Skierowała na laryngologię do szpitala oddalonego o 23 km. Pojechalismy.
Lekarz dyżurny sprawdził wszystko dokładnie, dał lekarstwo obkurczające naczynia krwionośne w nosku i jakimś ssakiem o mało co młodemu nie wyssał mózgu. Stwierdził, że gdyby tam coś było, to by to wyjął. NIC TAM NIE BYŁO.  Lepiej bym się czuła, gdyby jednak coś wyjął. Tak, żebym uwierzyła, że tam NIC nie ma.
Po nas do gabinetu wchodził z rodzicami chłopczyk, który coś sobie włożył do ucha.

Po powrocie do domu (koło północy) mieliśmy z Mańkiem poszukać tej nieszczęsnej gumki, ale babcia czekając na nas wysprzątała nam mieszkanie. Zaczęłam więc szukać w necie informacji na temat ciał obcych w nosie. Napisali, że jeśli tam coś jest, to po dwóch, trzech dniach z nosa poleci krew. Postanowiłam, więc czekać, chociaż się martwiłam. Zadawałam Pawełkowi pytania: a może ją wsadziłeś do nosa i wyjąłeś? a może połknąłeś? Przez chwilę nawet rozważałam możliwość włożenia sobie do nosa recepturki, by sprawdzić, czy łatwo ją wyjąć, ale oczywiście ten pomysł był absurdalny, a wstyd, gdybym ja musiała jechać do lekarza wyjmować coś z nosa chyba by mnie kosztował sporo zdrowia.

Gumki jednak nie było.

Mam nadzieję, że w nowym roku będzie spokojniej :)



poniedziałek, 12 grudnia 2011

Gimnastyka

Początek grudnia dla nas bardzo ciężki. Najpierw moja sześciodniowa (!) migrena i jeszcze w jej trakcie choroba dzieci, biegunka z wyskoką gorączką. Trzy noce nie przespane i w ruchu. Zaglądanie do pieluszki co 5 minut. Wstawanie i podnoszenie 14 kg na przewijak chyba z milion razy. Gimnastyka, że hej! Widać, że brakuje mi ruchu, bo od razu od tej gimnastyki schudłam kilogram. Teraz już z maluchami prawie dobrze, ale dietkę jeszcze trzymamy i poimy dzieciaki.

Na wiosnę chcemy zrobić u nas w mieszkaniu wielkie przemeblowanie. Z sypialni zrobimy salon, z salonu pokój chłopaków, a z pokoju Pawełka sypialnię :) Już teraz zaczął się spór między mną a Mańkiem o to, jak ma stać nasze łóżko. Oczywiście ja się nie poddam :)

Szczerze mówiąc to najchętniej bym się stąd wyprowadziła. Najlepiej do przytulnego domku z ogródkiem w jakimś miłym i wygodnym miejscu. No i oczywiście z moimi chłopakami :)


czwartek, 24 listopada 2011

Codzienność

Im dłuższe przerwy robię w pisaniu, tym trudniej mi się do tego pisania zabrać.

Zawsze wydaje mi sie, że nie mam o czym pisać. Zwykła codzienność. Właściwie ciągle to samo.

Tomaszek nam się już rozgadał. Nadaje po swojemu, ale można już wyłowić z tego potoku - głównie - samogłosek słowo popcorn, które u niego brzmi jakoś tak: koką :) Przy czym prowadzi nas do kuchni i pokazuje na wielką zieloną miskę, w której zwykle Maniek serwuje właśnie popcorn. No i wreszcie synuś potrafi zamiauczeć jak kotek, ale basem: muuaaa. Dlatego na początku można by wziąć ten dźwięk za muczenie krowy, gdyby nie to, że mały pokazuje na futrzaka na zdjęciu. Krowy na żywo jeszcze nie widział.

Starsza moja latorośl pobiła się we wtorek z kolegą w przedszkolu. Dlatego wtorek miałam totalnie do d... . Pewnie przeżywam to bardziej niż by należało, ale ja już tak mam. Trochę pociesza mnie fakt, że te ślady po pazurkach mojej pociechy kolega zyskał po uprzednim duszeniu mojego synka. Ale niestety nie wiem, kto kogo sprowokował, bowiem Pawełkowi ostatnio dość łatwo przychodzi kłamstwo.

Takie codzienne troski i radości.


piątek, 4 listopada 2011

Mimo wszystko

Jesienne słońce nastraja mnie mimo wszystko optymistycznie.

"Mimo wszystko", bo ranek miałam raczej burzliwy i wyczerpujący. Ponad pół godziny trwała próba sił: Pawełek kontra mama. Chodziło o to, by synuś ubrał się sam. Od czasu do czasu w niego wstępuje uparty osiołek, chociaż raczej rzekłabym oślisko, które niemądrze tkwi przy swoim i jedynym jego celem jest pokazanie, że to on tu rządzi, co oczywiście jest nieprawdą :) Uparciuch złamał się w końcu, gdy Tomuś  ukochał płaczącego brata i pomagał mu zdjąć spodnie z piżamki.

Niby nic takiego, cel swój osiągnęłam i kiedy Paweł oblał się później sokiem, bez słowa przebrał się sam, a jednak wyczerpuje mnie coś takiego i ciągle się zastanawiam, jak długo jeszcze będę walczyć z tym ośliskiem, które czasem w niego wstępuje.

Bo wiecie, ja kocham spokój :)