sobota, 14 lipca 2012

Jestem rozczarowana

Tyle mam pomysłów. Tyle chciałabym zrobić, a czasu jakby ubywa. Szkoda, że człowiek musi spać. Po urodzenia dziecka powinien się włączać ( na stałe) w organizmie matki jakiś inny tryb, taki, żeby czuła się wyspana już po dwóch godzinach. Ojcu też by się to przydało :)
Boję się, ze życia mi nie starczy...

Dziś też odbyłam rozmowę z szefem ( we wrześniu wracam do pracy), o którą sama poprosiłam, bo chciałam zmienić coś w tej swojej pracy. Pojechałam z gotowym projektem, ale niestety nie wywołałam u szefa entuzjazmu, jaki powinien - zdaniem mojej koleżanki - okazać po obejrzeniu, co przygotowałam. No cóż, po raz kolejny zostałam sprowadzona na ziemię i uprzytomniłam sobie, że wracam do tego samego bagienka, co przed urlopem. Jestem rozczarowana.

Idę spać.



poniedziałek, 2 lipca 2012

...

Wstałam dziś rano o 6.00, żeby porządnie przewietrzyć mieszkanie, tzn. zrobić przeciąg. Wczorajszy upał dał mi się we znaki bólem głowy i niechęcią do robienia czegokolwiek. Niestety nie mogę mieć w ciągu dnia, kiedy dzieci nie śpią, otwartych na oścież okien. Tylko uchylone i zablokowane mogą być.
Temperatura dzisiaj znośna. Ból głowy jednak się nasilił i powędrował na prawą stronę, co zapowiada, że zostanie tam do środy. To mnie przygnębia.

Z weselszych rzeczy to to, że mogę się pochwalić zwycięstwem w zakładach, jakie ze znajomymi prowadziliśmy w trakcie Euro.  Pokonałam 11 panów i trzy panie :) Od pierwszego meczu objęłam prowadzenie i tak wytrwałam do końca, wygrywając  75 zł, bo zrzucaliśmy się na wygraną po piątce.

Do weselszych rzeczy należy tez fakt, że Pawełek jest do wtorku wieczora u babci i w domu mamy spokojniej, tzn. nie ma walki o zabawki. Może więc jakoś przetrwam z tym bólem głowy do środy...

wtorek, 29 maja 2012

Kubek i pytania.



Taki oto kubek wybrał dla mnie i podarował na Dzień Matki Pawełek. Zadałam sobie ten trud i policzyłam wszystkie serduszka umieszczone na kubeczku. Jest ich 80! A jako 81 może być zaliczony kształt ucha :) To najbardziej obserduszkowane naczynie jakie widziałam. Koniecznie też na nim musiał znaleźć się różowy, jako ulubiony kolor mamy, bo jest oczywiście dziewczynką, a w mniemaniu mojego syna wszystkie dziewczynki uwielbiają róż. Uwielbiam ten kubek :)

Jakiś czas temu Mleczkowa wyznaczyła mnie do zabawy "50 pytań". Jakoś tak mi się zdaje, że wielu chętnych do zadawania mi pytań nie będzie, ale żeby nie było, że się migam, to jeśli ktoś chce to niech wali śmiało pod tym postem.




środa, 16 maja 2012

Co słychać

Powoli zaczynam myśleć już o moim powrocie do pracy. Za miesiąc spotkam się z szefostwem i chciałabym ich przekonać do swojego pomysłu na mój powrót. Ale czy przekonam? Oni są nieprzewidywalni i niestety nie kierują się logiką. Faktem jest, że muszę się przygotować do tej rozmowy i coraz częściej myślę o tym.

Tomusiek ma przepisane okularki i szukamy dla niego oprawek. Takich, żeby były wygodne, trwałe i oczywiście ładne. Teraz to tylko Hała (tak Pawełka nazywa Tomuś) będzie w domu bez okularów.

Sobotę i niedzielę spędziliśmy na weselu. Miałam lekką tremę przed tą imprezą, bo wiedziałam, że będą na niej goście z różnych stron świata. Taki strach przed nieznanym.
Było świetnie, pełny luz i  to, że Maniek zapomniał krawatu nie miało najmniejszego znaczenia. Chociaż na początku, kiedy zobaczyłam narzeczoną świadka, piękną Chinkę w oryginalnym kapelusiku i sukni z głębokim dekoltem na plecach, a później zaraz panią w ogromnym kapeluszu i matkę młodego z czymś tam na głowie i woalką naciągniętą na twarz, myślałam, że wszyscy goście będą tak stojnie ubrani. Okazało się, że matka młodego to wyjątkowy oryginał, Chineczka po ceremonii w kościele zdjęła kapelusik, na długiej sukni zawiązała supeł, żeby jej się nie plątała, a pani z ogromnym kapeluszem, gdy się go pozbyła, wyglądała bardzo zwyczajnie. Jak reszta gości.
Jak później się dowiedziałam oprócz francuskiej rodziny młodego byli przyjaciele obojga młodych z Niemiec, Holandii, Wielkiej Brytanii, Białorusi, Litwy, Austrii, Luksemburga, Australii i Chin. Trochę nas zadziwiła ta różnorodność. Muszę jednak przyznać, że bardzo mi się podobało. To chyba pierwsze wesele, które chętnie bym powtórzyła, bo raczej nie jestem fanką wesel.
Atrakcyjność tej imprezy podnosiła nasza wolność od dzieci trwająca aż przez dwa dni i oczywiście możliwość spania do dziewiątej.
Spotkałam się też z dawno niewidzianą rodziną i nawet oprowadziłam Manieczka po domu mojego wujka, gdzie spędziłam, między innymi z panną młodą wiele cudownych chwil w dzieciństwie. Na starość robię się sentymentalna.

 Maluchy po naszym powrocie jakieś takie wydają mi się słodsze. Jeśli tak na mnie/na nich działają rozłąki, to trzeba zaplanować następną ;)


środa, 18 kwietnia 2012

Bo dziurka była za mała

     Już ponad tydzień po świętach a u mnie post poświąteczny.

*

     Tradycyjnie w poniedziałek wielkanocny jeździmy do mamy Mańka. Lubię. Dwie ciocie, wujek i stęskniona za wnukami babcia Tereska z radością zajmują się dziećmi. My z Manieczkiem wkraczamy tylko "w razie wojny". Maluchy też zawsze się cieszą na to spotkanie z rodziną.
     9 kwietnia więc gdzieś około 12.00 byliśmy już prawie gotowi, by wyjść z domu, wsiąść do samochodu i udać się do babci.
     Sprawa jednak nie okazała się tak prosta, jakby się wydawało. Kiedy kończyłam się ubierać, podszedł do mnie Pawełek i poprosił:
- Mamo, pomóż.
Podniosłam głowę i zobaczyłam mały paluszek prawej dłoni tkwiący w dziurce, jakie zazwyczaj mają rączki od patelni.
- Pokaż - powiedziałam i delikatnie próbowałam uwolnić palec. Nie dało się.
Zawołałam Mańka. Polaliśmy paluszek olejem, ale nic to nie dało.
     Spojrzałam na zmartwionego Pawełka, na wielką patelnię, od której biedak nie mógł się uwolnić i pomyślałam, że jak nie damy rady usunąć jej,  będzie trzeba jechać do szpitala. Matko! Prawie jak Emil ze Smalandii z wazą na głowie!
     Mój pomysłowy mąż postanowił odkręcić rączkę patelni, żeby dało się nią kręcić wokół palca i żeby tak nie ciążyła synusiowi. Śrubka, którą była przytwierdzona rączka nie puszczała nawet po polaniu jej WD40.
- Trzeba użyć flexa* - stwierdził.
Włożył dziecko do wanny (bez wody oczywiście) i założył mu okulary ochronne. Pawełek popatrzył na mnie pytająco.
- Zaufaj tatusiowi, on wie, co robi - zapewniłam młodego.
Maniek włączył urządzenie i obciął rączkę patelni. Teraz z paluszka zwisał już tylko kawał plastiku.
- Włóżcie teraz rękę do zimniej wody - padło polecenie.
I to był dla dziecka najwiekszy ból, bo woda była bardzo zimna. Polewałam więc mu rączkę nad miską. Synuś płakał, lecz był dzielny.
- Boli - łkał - ale ufam tatusiowi.
W końcu uznaliśmy, że wystarczy tego moczenia. Polaliśmy palucha znów olejem i uwolniliśmy go. Alleluja!
Ze szczęścia aż się popłakałam i tuląc Pawełka, zapytałam dopiero:
- Jak to się stało?
- Bo ta dziurka była za mała.

*szlifierka kątowa z tarczą do cięcia metalu