poniedziałek, 24 grudnia 2012

Wesołych Świąt


Oto jeden z Mikołajów narysowany przez Pawełka. Młody nie rwie się specjalnie do rysowania, a ma ćwiczyć rękę. Mazakami to atrakcja, więc jest wymazakowany święty. Rysowany z pasją, że aż dziura na wylot :)

Wesołych, spokojnych świąt Wam życzę. Wypocznijcie i cieszcie się zdrowiem.
:)

środa, 14 listopada 2012

Rozmowy w drodze

 Poniedziałek.Wracamy z Pawełkiem z przedszkola i rozmawiamy:
- Wiesz mamo, przygotowujemy jasełka i pani rozdawała role.
- Tak? I jaką masz rolę?
- Chyba Smoka Wawelskiego.
- Smoka? A co on robi w jasełkach?
- Goni Pana Jezusa.

Wtorek.
- I jak? Jesteś tym Smokiem Wawelskim?
- Nie.
- A jaka masz rolę?
- Chyba będę Dziewczynką z Zapałkami.
- Ale to jest DZIEWCZYNKA!
- Ale ma ZAPAŁKI! :)

Środa.
- No to kim w końcu będziesz w tych jasełkach?
- Pasterzem :/


niedziela, 28 października 2012

Biało

Biało, czysto, odświętnie. Synkowie z noskami przy szybie. Zachwyceni :)

Mój nastrój też się poprawił. Ból głowy przechodzi i stresy, które w tym tygodniu przeżywałam w pracy, opadły. I cieszy mnie ten śnieg, chociaż zimy nie lubię  i w poniedziałek przyjdzie mi lecieć na autobus, bo opony mam łyse, a wymiana zamówiona dopiero na środę (i tak dobrze, bo kolejki strasznie długie się zrobiły).

Czuję się jakby mi ktoś z życiorysu wyciął wrzesień i październik. Pracuję na okrągło. Z przerwami na krótkie spanie i zaganianie dzieci do spania, robienie kolacji smykom. To wszystko. Mam nadzieję, że od listopada będzie lżej, chociaż na dobitkę poniedziałek i wtorek szkolenie, czyli po 12 godzin w pracy.

Chłopaki coraz słodsze i nawet potrafią się razem bawić. O, i jeszcze dwa razy Pawełek uśpił wieczorem Tomeczka (opowiedził mu bajeczkę o Ebe i Obo), bo wtedy akurat nie miałam czasu.



sobota, 22 września 2012

Powrót do pracy

Pod koniec sierpnia zrobiliśmy remont mieszkania. Zdążyliśmy z tym, co najważniejsze, tzn. malowaniem i przemeblowaniem, szczegóły czekają na trochę naszego wolnego czasu. Najważniejsze, że odzyskaliśmy naszą sypialnię tylko dla siebie i nikt nam nie skacze po łóżku wnosząc do niego, co tylko się da. A, i mam też w sypialni swoje królestwo z biureczkiem :)

Wrzesień to dla nas zwariowany czas. Śpię co najwyżej 5 godzin na dobę, ciągle jest coś do napisania, do przygotowania. Zaczęłam też jeździć do pracy samochodem, co na razie jeszcze przeżywam, dlatego wyjeżdżam wcześniej, żeby przyjechać na pusty parking :) Jestem więc w pracy o 7.20. Około 7.30 na parkingu przed szkołą zaczyna się prawdziwy najazd: rodzice, pracownicy - nie na moje nerwy i umiejętności. Piję więc sobie z rana w pracy kawkę, jem śniadanie i mam czas jeszcze chwilę pogadać z koleżankami, bo później to już zaczyna się gonitwa.

Zdarzają się jeszcze słoneczne popołudnia, więc gdy odbiorę Pawełka z przedszkola, siedzę jeszcze jakiś czas na placu zabaw, który trudno ominąć, bo wychodzimy z budynku przedszkola prosto na otwartą bramę placu. Trochę ruchu i zabawy z kolegami jest młodemu bardzo potrzebne, niech się uspołecznia :) , bo najbardziej  lubi się bawić sam. Ja też się uspołeczniam rozmawiając czasem z innymi mamami :) To jest jeszcze jeden z uroków macierzyństwa: nawiązywanie znajomości z rodzicami kolegów naszych pociech. Nie za bardzo się do tego rwę, ale cóż zrobić.

Tyle na razie. Niech żyje sobota! :)

czwartek, 13 września 2012

Słów parę

Mam wrażenie, że nie dożyję przyszłych wakacji. Jestem okropnie zmęczona i coś mnie bierze. Chłopaki chore. Tylko Maniek się jakoś trzyma.
Nie wiem, kiedy naskrobię coś więcej.

Do napisania :)